«وَ يُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ فَضْلَهُ»[٢]؛ يعنى: «و خدا را بپرستيد و آمرزش طلبيد و توبه كنيد، تا بدهد هر صاحب افزونى را افزونى او». و فرموده: «الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ»؛[٣] يعنى: «آنان كه ايمان آوردند و هجرت كردند و جهاد نمودند در راه خدا، به بذل كردن مال‌ها و جان‌هاى خويش، بزرگ‌تراند از روى مرتبه و پلّه و پايه در نزد خدا». و فرموده كه: «وَ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِينَ عَلَى الْقاعِدِينَ أَجْراً عَظِيماً دَرَجاتٍ مِنْهُ وَ مَغْفِرَةً وَ رَحْمَةً»[٤]؛ يعنى: «و افزونى دادند جهادكنندگان را بر نشستگان بى‌عذر و مسموع، مزدى بزرگ؛ يعنى پايه هاى بلند و آمرزش و بخشايشى بزرگ». و فرمود: «لا يَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قاتَلَ أُولئِكَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذِينَ أَنْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَ قاتَلُوا»[٥]؛ يعنى: «برابر نيست از شما اى مؤمنان! هر كه نفقه كرد پيش از فتح مكّه كه پيش از عزّت اسلام بود و قبل از قوّت مسلمانان، و كارزار كرد با دشمنان خدا، با كسى كه نفقه كرد و كارزار نمود بعد از فتح آن. آن گروه كه در پيشْ انفاق و كارزار كردند، بزرگ‌تراند از روى پلّه و پايه، از آنان كه انفاق نمودند بعد از فتح و كارزار كردند». و فرموده: «يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ»[٦]؛ يعنى: «و چون گفته شود كه: برخيزيد يا برتر رويد، پس برخيزيد و برتر رويد، تا بردارد خدا آنان را كه ايمان آورده‌اند از شماو آنان كه علم به ايشان عطا شده، پايه‌هاى بلند». و فرموده:

«ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ»[٧]؛ يعنى: «آن وجوب متابعت و تخلّف نكردن از رسول خدا صلى الله عليه و آله، به سبب آن است كه ايشان چون همراه آن حضرت باشند، نرسد ايشان را هيچ تشنگى و نه رنج و تعبى از سفر، و نه گرسنگى در راه خدا، و پا نگذارند در جايى كه به خشم آورد كافران را، و نپايند از دشمن، يافتنى، مگر آنكه نوشته شود از براى ايشان كردار شايسته‌اى كه موجب ثواب است؛ يعنى به هر يك از اينها كه مذكور شد، مستحقّ ثواب شوند». و فرموده: «وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ»[٨]؛ يعنى: «و آنچه از پيش‌

[١]. آل عمران، ١٦٣.

[٢]. هود، ٣.

[٣]. توبه، ٢٠.

[٤]. نساء، ٩٥.

[٥]. حديد، ١٠.

[٦]. مجادله، ١١.

[٧]. توبه، ١٢٠.

[٨]. مزمل، ٢٠.