كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ»[١]؛ يعنى: «پيشى گيريد بر يكديگر به سوى موجب آمرزش كه از جانب پروردگار شما باشد، و به سوى استحقاق بهشتى كه پهناى آن چون پهناى آسمان و زمين است (و مراد از آن نهايت وسعت است [كه‌]) آماده شده است از براى آنان كه ايمان آوردند به خدا و رسولان او». و فرموده: «وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ»[٢] و ترجمه آن مذكور شد. و فرموده: «وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ»[٣]؛ يعنى: «و پيشى‌گيرندگان پيشينيان؛ يعنى آنان كه پيشى گرفتند بر مؤمنان در ايمان، از مهاجران و انصار، و آنان كه پيروى كردند ايشان را به طاعت و ايمان. خدا خشنود شد از ايشان، و ايشان خشنود شدند از او». و حضرت فرمود: «پس خدا آغاز فرموده به مهاجران پيشينيان بر اندازه درجه سبقت ايشان، بعد از آن انصار را در مرتبه دويم ذكر فرموده، و پيروان ايشان را در احسان در مرتبه سيم ياد نموده، و هر گروهى را از ايشان بر اندازه‌اى در جهاد و منزل‌هاى ايشان در نزد او وضع كرده، و در جاى خويش قرار داده. بعد از آن، خداى عز و جل ذكر فرموده آنچه را كه به آن دوستان خود را به يكديگر تفضيل و زيادتى داده و فرموده: «تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ»[٤] تا آخر آيه كه ترجمه‌اش اين است: «آن جماعت پيغمبران كه قصّه‌هاى ايشان گذشت، افزونى داديم بعضى ازايشان را بر بعضى ديگر. بعضى ازايشان كسى است كه خدا با وى سخن گفت، و برداشت برخى از ايشان را پايه‌هاى بلند و مرتبه‌هاى ارجمند. و داديم عيسى، پسر مريم، را معجزات روشن و هويدا، و قوّت داديم او را به روح پاكيزه». و فرموده: «وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى‌ بَعْضٍ»[٥]؛ يعنى: «و هر آينه به حقيقت كه افزونى داديم بعضى ازپيغمبران را بر بعضى ديگر». و فرموده: «انْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ وَ لَلْآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَكْبَرُ تَفْضِيلًا»[٦]؛ يعنى: «بنگريد به ديده بصيرت، كه از روى مصلحت چگونه افزونى داديم بعضى از آدميان را بر بعضى ديگر، و هر آينه سراى آخرت بزرگ‌تر است از روى درجه‌ها و پايه‌ها، و بزرگ‌تر از روى افزون دادن؛ زيرا كه تفاوت در

[١]. حديد، ٢١.

[٢]. واقعه، ١٠ و ١١. و پيشى گيرندگانِ پيشى گيرنده‌اند كه مقربان اند.

[٣]. توبه، ١١٠.

[٤]. بقره، ٢٥٣.

[٥]. اسرا، ٥٥.

[٦]. اسرا، ٢١.