با پاره‌اى از قرآن، پس از جمله منافقان كسى هست كه مى‌گويد با منافقى ديگر از روى انكار و ريشخند، يا با ضعفاى مؤمنان كه: كدام يك از شما، اين سوره، ايمان او را افزود و زياد نمود؟

خداى- تعالى- در جواب او فرمود: پس امّا آنان كه ايمان آورده‌اند، پس اين سوره ايمان ايشان را زياد كرد، و حال آنكه ايشان شاد مى‌شوند به نزول آن. و امّا آنان كه در دل‌هاى ايشان بيمارى شك و نفاق است، پس اين سوره پليدى ايشان را افزود، در حالى كه آن پليدى منضمّ است به پليدى ايشان كه پيش از آن داشتند». و فرموده: «نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدىً»[١]؛ يعنى: «ما قصّه مى‌كنيم و مى‌خوانيم بر تو خبر ايشان را- يعنى اصحاب كهف- به راستى و دوستى. به درستى كه ايشان جوانان و مؤمنانى چند بودند كه ايمان آوردند به پروردگار خويش، و زياد كرديم راه‌نمونى ايشان را». و حضرت فرمود: «و اگر ايمان، همه آن يكى بود كه هيچ زيادتى و نقصانى در آن نبود، يكى از مؤمنان را بر ديگرى فضيلت و زيادتى نبود، و هر آينه نعمت‌ها در آن برابر بود، و مردمان همه مساوى بودند، و تفضيل و افزونى دادن بعضى ازايشان بر بعضى باطل بود، وليكن به تمامى ايمان، مؤمنان داخل بهشت مى‌شوند، و به زيادتى در ايمان، مؤمنانى كه داخل بهشت مى‌شوند، از يكديگر به درجات در نزد خدا افزون مى‌آيند، كه هر كه ايمانش بيشتر، درجه‌اش در نزد خدا رفيع‌تر باشد. و آنان كه در محافظت اجزاى ايمان كوتاهى كردند، و حقّ آن را ضايع نمودند، به نقصانِ ايمان داخل آتش جهنّم خواهند شد».

١٥٢٢/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى و هر دو از برقى، از نضر بن سويد، از يحيى بن عمران حلبى، از عبيداللَّه بن حسن، از حسن بن هارون كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام براى من اين آيه را خواند كه: «إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا»[٢]. و فرمود:

«گوش سؤال مى‌شود از آنچه شنيده، و ديده، از آنچه ديده و به سوى آن نظر كرده، و دل، از آنچه بر آن بسته و اعتقاد نموده».

١٥٢٣/ ٣. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از صفوان يا غير او، از علا، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال‌

[١]. كهف، ١٣.

[٢]. اسرا، ٣٦.