يعنى: «به درستى كه آنان كه رمى مى‌كنند و دشنام به زنا مى‌دهند زنان محصنه را، كه بى‌خبران‌اند از آنچه در باره ايشان مى‌گويند، و مؤمنه‌اند كه به خدا و رسول گرويده‌اند، لعنت كرده شدند در دنيا و آخرت، و از براى ايشان است عذابى بزرگ، در روزى كه گواهى دهد بر ايشان، زبان‌ها و دست‌ها و پاى‌هاى ايشان، به آنچه عمل مى‌كردند». و حضرت مى‌فرمايد:

«و چنان نيست كه اعضا و جوارح بر مؤمنى گواهى دهند، جز اين نيست كه گواهى مى‌دهند بر كسى كه واجب شده باشد بر او سخن وعيد كه مشعر است به عذاب. و امّا مؤمن نوشته عملش به دست راستش عطا مى‌شود. خداى عز و جل فرموده است: «فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا»[١]». و در قرآن‌ «فَمَنْ أُوتِيَ» بدون أَمَّا است؛ يعنى: «پس آنان كه داده شوند نوشته عمل خويش را به دست راستِ ايشان، پس آن گروه مى‌خواند نوشته خويش را از روى بهجت و مسرّت، و بر ايشان ستم نشود در مزد ايشان، به مقدار پوستى كه در شكم استخوان خرما باشد- و مراد از آن چيزى است كه كم باشد-؛ چه كمتر از آن نيز بر ايشان ستم نشود».

و حضرت مى‌فرمايد: «سوره نور بعد از سوره نساء فرستاده شد، و مصدِّق اين مطلب آن است كه خداى عز و جل بر حضرت پيغمبر در سوره نساء فرو فرستاده كه: «وَ اللَّاتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْكُمْ فَإِنْ شَهِدُوا فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتَّى يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللَّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا»[٢]؛ يعنى: «و آن زنانى كه بيايند به خصلت زشت- كه زنا است- از زنان شما، پس گواه طلب كنيد بر ايشان در فعل بد ايشان- كه زنا است-، چهار شاهد مقبول الشّهاده را از شما؛ پس اگر شهادت دادند، پس آن زنانِ زناكننده را نگاه داريد در خانه‌ها و ايشان را حبس كنيد، تا وقتى كه مرگْ ايشان را فرا گيرد، و مدّت عمر ايشان را به سر آورد و بميراند، يا آنكه خدا از براى ايشان راهى قرار دهد». و حضرت مى‌فرمايد: «راهى كه خداى عز و جل فرموده اين است: «سُورَةٌ أَنْزَلْناها وَ فَرَضْناها وَ أَنْزَلْنا فِيها آياتٍ بَيِّناتٍ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ* الزَّانِيَةُ وَ الزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ واحِدٍ مِنْهُما مِائَةَ جَلْدَةٍ وَ لا تَأْخُذْكُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ لْيَشْهَدْ عَذابَهُما طائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»[٣]؛ يعنى: «اين سوره‌اى است از قرآن كه فرو فرستاديم آن را از عالم بالا به وساطت جبرئيل، و واجب كرديم آن را؛ يعنى آنچه را كه‌

[١]. اسرا، ٧١.

[٢]. نساء، ١٥.

[٣]. نور، ١ و ٢.