فرموده‌است-: زناكننده زنا نمى‌كند در هنگامى كه زنا مى‌كند، و حال آنكه او مؤمن باشد. و دزد دزدى نمى‌كند در هنگامى كه دزدى مى‌كند، و حال آنكه او مؤمن باشد (يعنى هيچ‌يك از دزد و زناكار، در هنگام زنا و دزدى، مؤمن نيستند)؛ زيرا كه چون اين عمل را به فعل آورد، خدا ايمان را از او دور مى‌كند، چنانچه پيراهن را از تن مى‌كند.

و در مدينه فرود آمد: «وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ* إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ»[١]؛ يعنى: «و آن كسانى كه رمى مى‌كنند زنان محصنه را؛ يعنى بالغه عاقله‌اى كه آزاد و مسلمان و عفيفه باشد، و ايشان را به زنا نسبت مى‌دهند، بعد از آن چهار گواه عادل نمى‌آورند، پس بزنيد ايشان را هشتاد تازيانه، و قبول مكنيد از براى ايشان، شهادتى را هرگز در هيچ باب. و آن گروه، ايشان‌اند كه فاسقان‌اند، مگر آنان كه توبه كردند بعد از اين فسق و صالح شدند و خويش را به صلاح آوردند، تا رسم فسق از ايشان برخاست؛ پس به درستى كه خدا آمرزنده‌اى است مهربان». و حضرت مى‌فرمايد: «خدا او را دور گردانيده است- در مدّتى كه بر سر افترا و دروغ خويش مانده باشد-، از آنكه به ايمان ناميده شود، و كسى او را مؤمن بنامد. خداى عز و جل فرموده‌است: «أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ»[٢]؛ يعنى: «آيا كسى كه مؤمن باشد، چون كسى است كه فاسق باشد؟ مؤمنان و فاسقان برابر نيستند؛ يعنى در شرف و رتبه، يا جزا و مثوبه». و حضرت مى‌فرمايد: «و خدا او را منافق قرار داده. خداى عز و جل فرموده است: «إِنَّ الْمُنافِقِينَ هُمُ الْفاسِقُونَ»[٣]؛ يعنى: «به درستى كه منافقان، ايشان فاسقان‌اند».

و مى‌فرمايد: «نيز خدا او را از دوستان شيطان قرار داده. خداى عز و جل فرموده است: «إِلَّا إِبْلِيسَ كانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ»[٤]؛ يعنى: «و ياد كن آن وقتى را كه گفتيم به فرشتگان كه سجده كنيد به جهت آدم؛ پس سجده كردند، مگر شيطان كه از جن بود؛ يعنى بنى‌جان؛ پس بيرون رفت از فرمان پروردگار خويش و عاصى شد». و حضرت مى‌فرمايد: «و نيز خدا او را ملعون قرار داده؛ پس فرموده است: «إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ* يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ»[٥]؛

[١]. نور، ٤ و ٥.

[٢]. سجده، ١٨.

[٣]. توبه، ٦٧.

[٤]. كهف، ٥٠.

[٥]. نور، ٢٣ و ٢٤.