شرح اصول فقه - محمدى، على - الصفحة ١٥٦ - ٣- - خصائص الوجوب الغيرى
عن ابن عباس افضل الاعمال احمزها و قريب منه فى النهاية لابن الاثير ...و در نهج البلاغة خطبه ١٩٢ معروف به خطبه قاصعه آمده كلما كانت البلوى و الاختبار اعظم كانت المثوبة و الجزاء اجزل.
و در ما نحن فيه هرچه مقدمات عمل زيادتر(باشد)مشقت خود عمل بيشتر خواهد بود و بالنتيجه ثوابش هم بيشتر مىشود به اين لحاظ ثواب را به خود مقدمات اسناد داده،پس در حقيقت ثواب مال ذى المقدمه است و اسنادش بسوى مقدمات يك اسناد مجازى است به اعتبار اينكه مقدمات سبب زيادى مقدار مشقت ذى المقدمه شده و در نتيجه سبب زيادى ثواب خود ذى المقدمه شده.
تنظير:مثل ما نحن فيه مثل آن است كه بازرگانى كالاى تجارتى را به بلاد دوردستى حمل مىكند و در آن ديار آنها را در مدت كوتاهى بفروش مىرساند و سود كلانى نصيبش مىگردد ولى در مقام حساب،اين سود را به مقدار ايام فروش محاسبه نمىكند و نمىگويد من در عرض يك روز يك ميليون تومان سود بردم بلكه به تعداد تمام روزهاى مسافرتش تقسيم مىكند(مثلا مىگويد ما در اين مسافرتى كه دو ماه بطول انجاميد فلان مبلغ سود عائدمان شد) اين تنظير از شيخ انصارى در مطارح الانظار ص ٦٩ مىباشد و اما جواب اصلى را در امر نهم در مبحث مقدمات عباديه خواهيم بيان كرد انشاءالله .
اشكال دوم:شما گفتيد بر واجبات غيرى و مقدمى ثوابى استقلالا مترتب نمىشود بلكه تمام ثواب مال ذى المقدمه است در حالى كه بالاجماع همۀ علماء گفتهاند بر انجام بعضى از مقدمات از قبيل طهارات ثلاث يعنى وضوء،غسل و تيمم ثواب مترتب مىشود علاوه بر ثوابى كه بر انجام ذىالمقدمۀ اينها ترتب دارد حال اينها را چه جواب مىدهيد؟
جواب:اين اشكال را در امر نهم از سلسله مباحث مقدمۀ واجب تحت عنوان«المقدمات العبادية»مطرح ساخته و جواب شافى