شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١١ - ٤/ ١٦ تفسير اشارى

نزد تو گواهى دادند، آنها را تصديق كن، و به ميخوار، اعتماد مكن. خداى عز و جل در كتابش مى‌فرمايد: «اموالتان را به بى‌خردان ندهيد». چه بى‌خردى، بى‌خردتر از ميخوار!؟

ميخوار، اگر خواستگار كند، به او دختر داده نمى‌شود و اگر شفاعت كند، شفاعتش پذيرفته نمى‌شود، و براى امانتدارى، به او اعتماد نمى‌شود. هر كس او را امين بداند و پيش او امانتى بگذارد و او امانت را از بين ببرد، بر خداوند، لازم نيست در ازاى نابودى مالش، به او پاداش مى‌دهد و جاى‌گزينى براى آن مقرّر فرمايد».

١٦٤٥. تفسير العيّاشى‌- به نقل از اصبغ بن نباته-: از امير مؤمنان شنيدم كه مى‌فرمود: «يكى از شما خشم مى‌گيرد و ادامه مى‌دهد تا اين كه با آن وارد جهنّم مى‌شود. پس هر يك از شما بر خويشاوندى خشم گرفت، به او نزديك شود؛ چرا كه هر گاه خويشاوند با خويشاوند تماس بگيرد، آرام مى‌گيرند. رَحِم (خويشاوندى) به عرش، آويزان است و چون شكستن آهن، آن را مى‌كوبد و فرياد بر مى‌آورد:" خداوندا! بپيوند به هر كس كه به من مى‌پيوندد، و ببُر از هر كس كه از من مى‌بُرد". و اين، آن سخن خداوند است در كتابش: «از خدايى كه به [نام‌] او از همديگر درخواست مى‌كنيد، پروا نماييد و زنهار از خويشاوندان مبُريد، كه خداوند، همواره بر شما نگهبان است». هر انسان خشمگينِ ايستاده‌اى، فوراً به زمين بنشيند. با اين كار، پليدى شيطان را مى‌برد».

١٦٤٦. تفسير العيّاشى‌- به نقل از سماعه-: از امام صادق عليه السلام، در باره مردى كه مال يتيم خورده بود، پرسيدم كه: آيا مى‌تواند توبه كند؟ فرمود: «حقّ يتيم را به اولياى يتيم بدهد؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: «كسانى كه اموال يتيمان را به ستم مى‌خورند، جز اين نيست كه آتشى در شكم خود، فرو مى‌برند و به زودى در آتشى فروزان وارد مى‌شوند» و فرمود: «آن، گناه بزرگى است».