شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٥ - ٤/ ٢ آياتى كه با آيات ديگر، تفسير مىشوند

را «ستم» خوانده است، آن جا كه فرموده: «همانا شرك، ستمى بزرگ است».

١٥٤٦. امام على عليه السلام‌- در پاسخِ پرسش‌هايى كه قيصر، فرمان‌رواى روم، فرستاده بود-: امّا سخن خداوند كه: «راه آنان كه به ايشان نعمت دادى»، اين نعمت، همان نعمتى است كه خداوند به پيامبران و صدّيقان (راستْ‌دينانِ) پيشين، عطا كرد[١]. از پروردگارمان مى‌خواهيم كه به ما نيز عطا فرمايد.

١٥٤٧. امام عسكرى عليه السلام‌- در تفسير منسوب به ايشان-: [در باره‌] اين سخن خداوند متعال:

«غير از خشم شدگان، و نه گم‌راهان»، امير مؤمنان عليه السلام فرمود: «خداوند عز و جل، به بندگانش دستور داده كه راه نعمت داده شدگان را از او طلب كنند- و نعمت داده‌شدگان، عبارت‌اند از: پيامبران، صدّيقان، شهدا، صالحان-، و به خداوند، پناه ببرند از خشم شدگان، كه يهودند، و خداوند متعال در باره آنان فرموده است: «بگو: آيا شما را به بدتر از [صاحبان‌] اين كيفر در پيشگاه خداوند، خبر دهم؟ همانان كه خدا لعنتشان كرده و بر آنان خشم گرفته است» و نيز [فرمان داده كه‌] پناه ببرند به او از راه گم‌راهان، و آنان كسانى هستند كه خداوند متعال در باره‌شان فرموده است: «بگو: اى اهل كتاب! در دين خود به ناحق، گزافه‌گويى نكنيد، و از هوس گروهى كه پيش‌تر گم‌راه شدند و بسيارى را [هم‌] گم‌راه كردند و [خود] از راه ميانه منحرف گرديدند، پيروى نكنيد» و آنان، مسيحيان هستند».

سپس امير مؤمنان عليه السلام فرمود: «هر كس به خداوند، كافر شود، بر او خشم شده و از راه خداوند عز و جل گم‌راه گشته است».

[١]. اشاره به آيه ٦٩ سوره نساء است.