١٤٩٧. امام على عليه السلام: خداوندِ بلندنام، از سرِ رحمت بى‌كرانش، و رئوف بودن با آفريدگانش ... گفتار خود را به سه بخش، تقسيم كرد: بخشى از آن را چنان قرار داد كه باسواد و بى سواد، آن را بفهمند، و بخشى را چنان كه آن را تنها كسى مى‌فهمد كه ذهنى صاف و تيزبين و قدرت تمييز دارد؛ همانان كه خداوند، سينه‌هايشان را براى [درك و پذيرش‌] اسلام، گشاده گردانيده است، و بخشى را چنان كه آن را تنها خداوند و نمايندگان امين او و استواران در دانش مى‌فهمند.

١٤٩٨. امام على عليه السلام‌- در يكى از سخنانش-: [خداوند،] فرمان‌بردارى از سرپرستان كارهايش (اولياى امورش) را كه سرپرستان دين او هستند، بر امّتْ واجب فرمود، همچنان كه فرمان‌بردارى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را بر ايشان واجب نمود. پس فرمود: «خدا را اطاعت كنيد و پيامبر و اولياى امر خود را [نيز] اطاعت كنيد». سپس جايگاه سرپرستان كارهايش را روشن ساخت و آنها را كسانى معرّفى كرد كه تأويل كتاب او را مى‌دانند و فرمود: «و اگر آن را به پيامبر و اولياى امر خود، ارجاع دهند، قطعاً در ميان آنان كسانى هستند كه [درست و نادرستِ‌] آن را در مى‌يابند»، و جز آنان، هر كس ديگرى، از شناخت تأويل كتاب او، ناتوان است؛ چرا كه تنها آنان استواران در دانش هستند و بر تأويل قرآن امين اند. خداوند متعال فرموده است: «تأويل آن را نمى‌داند، مگر خدا و استواران در دانش».

١٤٩٩. امام على عليه السلام: كجايند كسانى كه به دروغ و از سرِ حسادت بر ما- [از آن رو] كه خداوند، ما را رفعت بخشيد و ايشان را پست گردانيد، و به ما عطا فرمود و ايشان را محروم ساخت، و ما را راه داد و ايشان را راند-، ادعا مى‌كردند كه استواران در دانش، آنان اند و نه ما؟! در حالى كه به وسيله ما، [راه‌] هدايت، پيموده مى‌شود و كورى [دل‌ها]، زدوده مى‌گردد.

١٥٠٠. امام على عليه السلام‌- در فرمانش به مالك اشتر-: ما خاندان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، كسانى هستيم كه [آياتِ‌] محكم را از كتاب خدا استنباط مى‌كنيم، و [آياتِ‌] متشابه را تشخيص مى‌دهيم، و ناسخ را از آنچه خداوند، نَسخ كرده و سنگينىِ آن را [از دوش شما] برداشته است، باز مى‌شناسيم.