شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - ج - نمونههايى از تفسير باطنى

نهى نموده، دقت بيشترى داريد، هر چند عمل [مستحبّى‌] كمترى داريد».

١٤٧٧. امام صادق عليه السلام‌- در باره اين سخن خداى عز و جل: «شما را بيازمايد كه كدامتان نيكوكارتريد»-:

منظور، بيشترين كار (عمل) نيست؛ بلكه منظور، درستكارترين است. درستكارى، ترس از خدا و داشتن انگيزه راست و درست است.

١٤٧٨. تفسير العيّاشى‌- به نقل از مفضّل-: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خدا: «شكافنده حَب و نَوا» پرسيدم. فرمود: «حَب، مؤمن است، به خاطر اين سخن خداوند: «محبّتى از خودم به تو افكندم». نوا، كافرى است كه از حق دور و آن را نپذيرفته است.

١٤٧٩. تفسير القمّى: اين سخن خداوند: «شكافنده حَب و نوا». فرمود: «حَب، آن چيزى است كه آن را دوست دارد، و نوا، آن چيزى است كه از حق دور است». و نيز فرمود:

«حَب، يعنى دانش را از وجود ائمّه مى‌شكافد، و نوا، آن چيزى است كه از علم، دور است».

« [خداوند،] زنده را از مرده، و مرده را از زنده بيرون مى‌آورد». فرمود: «يعنى مؤمن را از كافر و كافر را از مؤمن».

١٤٨٠. امام صادق عليه السلام‌- در بيان دو آيه از كتاب خدا-: خداوند عز و جل كه فرموده: «خدا شكافنده حَب و نواست»، «حَبّ»، گِل مؤمنان است كه خداوند، محبّتش را در آن افكنده و «نوا»، گِل كافران است كه از هر خيرى دور شده‌اند. «نوا» به اين جهت به اين نام ناميده شد كه از هر خيرى، دور شده و از آن فاصله گرفته است.

خداوند عز و جل فرموده است: «زنده را از مرده بيرون مى‌آورد و مرده را از زنده بيرون مى‌آورد». زنده، مؤمنى است كه گِل (طينتِ) او از گِل كافر جدا شده، و مرده كه از