دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢٩ - ٤/ ١ پاسخ پرسشهاى اسحاق بن يعقوب

امّا ظهور فَرَج، با خداوندِ والاياد است و وقت‌گذاران، دروغ گفته‌اند.

امّا سخن كسى كه ادّعا مى‌كند حسين عليه السلام كشته نشده، كفر و تكذيب و گم‌راهى است.

امّا در پيشامدهاى رخ دهنده، به راويان حديث ما مراجعه كنيد، كه آنان حجّت من بر شمايند و من حجّت خدا بر ايشان هستم.

امّا محمّد بن عثمان عَمرى- كه خدا از او و پيش از او، از پدرش خشنود باد- مورد اعتماد من و نوشته او نوشته من است.

امّا محمّد بن على بن مهزيار اهوازى،[١] خداوند، دلش را به زودى به سامان مى‌آورد و شكّش را مى‌زدايد.

امّا آنچه براى ما فرستاده‌اى، ما جز آنچه را پاك و پاكيزه است، نمى‌پذيريم و بهاى زن آوازه‌خوان، حرام است.

امّا محمّد بن شادان بن نعيم، مردى از پيروان ما اهل بيت است.

امّا ابو الخطّاب محمّد بن ابى زينب‌[٢]، ملعون است و يارانش هم ملعون اند. با كسانى كه مانند او مى‌انديشند، همنشينى مكن، كه من و پدرانم از آنها بيزاريم.

[١]. محمّد بن على بن مهزيار: ثقه و از اصحاب امام هادى عليه السلام است. در زمره سفيران و ابواب معروفى قرار دارد كه‌شيعيان امام عسكرى عليه السلام در مورد آنان اختلاف ندارند( ر. ك: رجال الطوسى: ص ٣٩٠ ش ٥٧٥١، مستدركات علم رجال الحديث: ج ٧ ص ٢٤٧ ش ١٤٠٨٧).

[٢]. ابو الخطّاب محمّد بن مقلاص اسدى كوفى محمّد بن ابى زينب اجدع بزّاز: ملعون و غلو كننده است. وى پس‌از كناره‌گيرى از امام صادق عليه السلام، ادّعاى امامت كرد و پيروان او به« خطّابيه» شهرت يافتند. آنان به الوهيت امام صادق عليه السلام تظاهر مى‌كردند و ابو الخطّاب را پيامبرِ مُرسل مى‌دانستند، يا به الوهيت ابو الخطّاب و حلول روح القُدُس در او معتقد بودند. عيسى بن موسى بن على، كارگزار منصور در سِبخه كوفه، او را به قتل رساند. امام صادق عليه السلام با آگاهى از غلوّ باطل او در باره خويش، به شدّت از او تبّرى جُست و او را لعنت نمود و به يارانش نيز فرمان به بيزارى از او داد. امام صادق عليه السلام فرمود:« لعنت خدا بر ابو الخطّاب و لعنت بر كسانى كه با او كشته شدند و لعنت بر باقى‌ماندگان آنها! خدا لعنت كند كسى را كه نسبت به آنان، دل‌رحمى كند!»( ر. ك: رجال الطوسى: ص ٢٩٦ ش ٤٣٢١، كمال الدين: ص ٤٨٥ ح ٤، رجال الكشّى: ج ٢ ص ٥٧٥- ٥٩٦ ش ٥٠٩- ٥٥٦، رجال ابن داوود: ص ٢٧٦ ش ٤٨٢، رجال ابن الغضائرى: ص ٨٨ ش ١١٩).