دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٦ - ٢ آميختگى با فضاى تقيه

از مرتبطان با او از اظهار نظر تقيّه‌اى او در يكى از مجالس مناظره، خنده‌اى بى‌جا كرد و احتمال مى‌رفت حقيقت نظر حسين بن روح، آشكار شود، بيرون از جلسه، ضمن اعتراض شديد به آن شخص، تأكيد كرد كه در صورت تكرار، با او قطعِ رابطه خواهد كرد.[١] نيز وقتى به او خبر رسيد كه يكى از خادمان خانه‌اش، معاويه را لعن و ناسزا گفته، دستور اخراج او را صادر كرد و به رغم اين كه مدّت‌ها آن خادم درخواست برگشت به كار داشت، نپذيرفت و او مجبور شد جاى ديگرى مشغول شود.[٢]

در باره خود جناب حسين بن روح نيز نقل شده كه مدّتى پنهان بود و محمّد بن على شَلمغانى را- كه بعدها منحرف شد و به سبب عقايد الحادى به دست مقتدر كشته شد-، براى رسيدگى به امور، نصب كرد و او، واسطه مردم با جناب حسين بن روح بود.[٣] در باره دشوارى ارتباط با سفير پيش از وى، جناب محمّد بن عثمان عَمرى، در دوره معتضد عبّاسى، و بى‌نشانه بودن يكى از پيك‌ها براى رسيدن به حضور عَمرى، اين تعبير آمده است:

لَأنّ الأمرَ كان حادّاً فى زمان المعتضد وَ السيف يقطر دماً كما يقال، وَ كان سرّاً بين الخاص من أهل هذا الشأن.

زيرا در زمان معتضد، شرايط، سخت بود و از شمشير، خون مى‌چكيد و كار جناب محمّد بن عثمان، ميان خواصّ شيعه يك راز به شمار مى‌رفت.

و بعد اشاره شده است كه وقتى پيك، چيزى را مى‌بُرد، خبرى از واقع دريافت كننده نداشت و تنها به صورت شفاهى به او گفته مى‌شد مرسوله را كجا ببرد و تحويل دهد.[٤]

[١]. ر. ك: ج ٣ ص ٣٩٣ ح ٦٥٣.

[٢]. ر. ك: ج ٣ ص ٣٩١ ح ٦٥١.

[٣]. ر. ك: ج ٤ ص ٣٨٥ ح ٧٢٩.

[٤]. ر. ك: الغيبة: ص ٢٩٥- ٢٩٦.