دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١١ - ٥٧ خروج زن از خانه در عده وفات(ح ٦٩٥/ ٣ و ٤ و ٥)

استدلال صاحب عروه به توقيع، شمول آن را با ترديد آشكار، مواجه ديده است.[١]

توضيح آية اللَّه خويى در اشكال ياد شده نيز اين است كه وقتى فراموشى در يك «حالت» نماز است، به ياد آوردن و جبران نيز در «حالت» ديگرى از خود نماز است، نه پس از آن، و اين امرى است كه در نگاه ايشان، روشن است.[٢] به هر حال به رغم اين كه آية اللَّه خويى بر خلاف نظر خود در جاى ديگرى- كه پيش‌تر آورديم-، سند توقيع را در اين جا معتبر ندانسته، فقهاى بسيارى، آن را قابل استناد ديده و به آن عمل كرده‌اند.

٥٧. خروج زن از خانه در عدّه وفات (ح ٦٩٥/ ٣ و ٤ و ٥)

زن شوهر مُرده، چنان كه احاديث و فتاوا به روشنى نشان مى‌دهند، در زمان عدّه وفات نمى‌تواند خود را زينت كند و از زيورآلات، چه در لباس و چه در بدن، بهره ببرد؛ امّا آيا در اين مدّت مى‌تواند از خانه شوهر بيرون برود يا در جاى ديگرى ساكن گردد؟

ظاهر برخى احاديث، مى‌رسانَد كه وى تنها مى‌تواند براى امور لازم از خانه خارج شود و بويژه مُجاز نيست شب را بيرون از خانه به سر ببرد؛ امّا ظاهر برخى و صريح برخى ديگر از احاديث، نشان دهنده جواز آن است. شيخ حرّ عاملى، احاديث مربوط را در چند باب جداگانه آورده است و اين سه توقيع در كنار احاديثى آمده كه به صورت كلّى يا در صورت نياز زن، بيرون رفتن را جايز مى‌دانند.[٣] احاديثى كه منع از خروج را مى‌رسانند، موجب شده تا محدّث بحرانى در جمعِ ميان مجموع احاديث، جواز خروج را مشروط به صورت ضرورت و نياز بداند.

وى از جمله همين سه توقيع را شاهد گرفته است؛[٤] امّا فقها، نوعاً منعى نديده و

[١]. مستمسك العروة الوثقى: ج ٧ ص ٥٨٨.

[٢]. موسوعة الإمام الخوئى: ج ١٩ ص ٩٢.

[٣]. ر. ك: وسائل الشيعة: ج ٢٢ ص ٢٣٣- ٢٤٧.

[٤]. الحدائق الناضرة: ج ٢٥ ص ٤٧١- ٤٧٢.