دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٣ - ١/ ٢ نبوت و امامت

در پاسخ آنان، توقيعى به دست ابو جعفر بيرون آمد كه متن آن، چنين است:

«خداوند متعال، همان كسى است كه اجسام را آفريد و روزى‌ها را قسمت كرد؛ زيرا او نه جسم است و نه در جسمى حلول كرده و نه چيزى مانند او هست و او شنوا و داناست. و امّا امامان عليهم السلام، از خداى متعال مى‌خواهند و او مى‌آفريند، و از او مى‌طلبند و او روزى مى‌دهد، براى پاسخگويى به درخواست آنان و بزرگداشت حقّشان».[١]

١/ ٢ نبوّت و امامت‌

٦٥٩. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از احمد بن اسحاق بن سعد اشعرى، پس از آن كه يكى از ياران وى نزدش مى‌آيد و به او اطّلاع مى‌دهد كه جعفر بن على (جعفر كذّاب) نامه‌اى به او نوشته و خود را در آن به او شناسانده و به وى اعلام كرده كه ولىّ پس از برادرش [امام عسكرى عليه السلام‌] اوست و آنچه از علم حلال و حرام كه به آن نياز دارد و همه دانش‌هاى ديگر، نزد وى هست-: هنگامى كه نامه را خواندم، به صاحب الزمان عليه السلام نامه نوشتم و نامه جعفر را در آن نهادم و جواب نامه برايم چنين آمد: «بسم اللَّه الرحمن الرحيم. نامه‌ات به من رسيد- خداوند، باقى‌ات بدارد- و نيز نامه‌اى كه در آن نهاده و فرستاده بودى و همه محتواى آن را، با اضطراب لفظى و خطاهاى مكرّرش، متوجه شدم و اگر تو نيز تدبّر مى‌كردى، به برخى از آنچه من دانسته‌ام، پى مى‌بردى و ستايش، ويژه پروردگار جهانيان است؛ كسى كه در احسانش به ما و فضلش بر ما، همتايى ندارد. خداى عز و جل، جز به كامل كردن حق و از ميان بردن باطل، رضايت نمى‌دهد و او گواه بر چيزى است كه مى‌گويم و آنچه مى‌گويم. در روزى كه هيچ ترديدى در آن نيست و در آن، گِرد هم مى‌آييم براى من‌بر شما حجّت خواهد بود و خداوند از آنچه در آن اختلاف داريم، از ما

[١]. الغيبة، طوسى: ص ٢٩٣ ح ٢٤٨، الاحتجاج: ج ٢ ص ٥٤٥ ح ٣٤٥، بحار الأنوار: ج ٢٥ ص ٣٢٩ ح ٤.