بخشندگى‌اش چون حاتم و طبيعتش چون اخزم (جدّ حاتم) و اخلاقش عربى و نفس شريفش هاشمى و خصلت بزرگوارى‌اش چون پيامبر صلّى الله عليه و آله بود، چنان كه هر چه از فضايلش بشمارند او از آن برتر و هر مقدار از مناقبش ياد كنند، وى از آن بلند مرتبه‌تر است. مى‌گويد: اما القاب آن حضرت: رضا، صابر، رضىّ، وفىّ و مشهورتر از همه رضاست. اما مناقب و صفاتش خداوند برخى از آنها را به او اختصاص داده تا به علوّ مقام و ارجمندى‌اش گواهى دهند.

ابن طلحه بخشى از كرامات آن حضرت را بيان كرده كه ان شاء الله ما بعضى از آنها را نقل خواهيم كرد.

شيخ مفيد- رحمه الله- از يزيد بن سليط ضمن حديثى طولانى از ابو ابراهيم امام كاظم عليه السّلام نقل كرده است كه در همان سال رحلتش فرمود: «من امسال از دنيا مى‌روم و امر امامت به پسرم علىّ همنام دو علىّ مى‌رسد اما علىّ اول، علىّ بن ابى طالب عليه السّلام و علىّ ديگر، على بن حسين عليه السّلام است، علم و حلم، نصرت و محبت، ورع و ديانت اوّلى و محنت پذيرى و صبر بر شدايد دومى را به او داده‌اند.«٣٢٥»

على بن عيسى اربلى- رحمه الله- در فصلى كه بخشى از خصايص و مناقب و اخلاق كريمه امام رضا عليه السّلام را نقل كرده،«٣٢٦» به نقل از ابراهيم بن عباس مى‌گويد: من هرگز نديدم كه چيزى را از امام رضا عليه السّلام بپرسند و او نداند و در روزگاران تا زمان او كسى را داناتر از او سراغ ندارم، مأمون درباره هر چيزى به عنوان آزمون از او مى‌پرسيد و او پاسخ مى‌داد در حالى كه تمام سخن و پاسخ و استشهاد وى برگرفته از قرآن مجيد بود.

هر سه روز يك مرتبه قرآن را ختم مى‌كرد و مى‌فرمود: «اگر بخواهم كمتر از سه روز ختم كنم، مى‌توانم ولى من هرگز بر آيه‌اى نمى‌گذرم مگر اينكه درباره آن مى‌انديشم و درباره شأن نزولش فكر مى‌كنم».

از جمله مى‌گويد: كسى را برتر از ابو الحسن الرّضا عليه السّلام نديدم [وصف كسى را برتر از او] نشنيده‌ام، از او چيزها ديده‌ام كه از هيچ كس نديده‌ام هرگز نديدم در سخن گفتن كلمه‌اى رنجش آور به كسى بگويد يا سخن كسى را پيش از آنكه از گفتار خويش فارغ شود قطع كند و يا حاجت كسى را در صورت توانايى بر اجابت آن، ردّ كند و هرگز نديدم‌

«٣٢٥» ارشاد، ص ٢٨٥.

«٣٢٦» كشف الغمه ، ص ٢٨٥.