راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٨٩ - فصل امّا كرامات امام حسين عليه السّلام

كردى، خوددارى نكردم. اينك من همان بنده تو هستم كه در برابرت ايستاده‌ام و هيچ بهانه‌اى ندارم.»«٢٣٥»

سلمى، كنيز امام باقر عليه السّلام مى‌گويد: دوستان و برادران دينى امام عليه السّلام خدمت آن حضرت كه مى‌رسيدند، تا غذايى گوارا به آنها نمى‌داد و جامه‌اى نيكو بر آنها نمى‌پوشانيد و درهمى چند به آنها نمى‌داد، محضرش را ترك نمى‌گفتند. عرض مى‌كردم، كمتر احسان بفرماييد. مى‌فرمود: «اى سلمى، خوبى دنيا، جز احسان به برادران و كارهاى نيك نمى‌باشد.» از پانصد و ششصد تا هزار درهم مرحمت مى‌كرد و از همنشينى با برادران دينى خسته نمى‌شد.«٢٣٦»

اسود بن كثير مى‌گويد: خدمت امام باقر عليه السّلام از نيازمندى خود و جفاى دوستان گله كردم، فرمود: «بد دوستى است آن كه وقت بى‌نيازى با تو ارتباط داشته باشد ولى به هنگام تنگدستى از تو ببرد.» سپس به غلامش دستور داد، كيسه‌اى را كه هفتصد درهم داشت، آورد، فرمود: «اينها را خرج كن، وقتى كه تمام شد به من خبر بده» و فرمود:

«مقدار محبت قلبى دوستت را نسبت به خود، با محبت قلبى خود نسبت به او مقايسه كن و بشناس.»«٢٣٧»

از ابو الزّبير، محمد بن مسلم مكّى نقل كرده‌اند كه گفت: ما نزد جابر بن عبد الله بوديم كه على بن حسين عليه السّلام وارد شد در حالى كه پسرش محمد عليه السّلام كه هنوز كودك بود، همراه وى بود. على بن حسين عليه السّلام به پسرش فرمود: سر عمويت را ببوس، محمد نزديك جابر رفت و سر او را بوسيد. جابر پرسيد: اين كودك كيست؟- چشمان جابر نابينا شده بود- امام عليه السّلام فرمود: اين پسرم، محمد است. جابر با شنيدن نام محمد، او را در آغوش گرفت و گفت: يا محمد! محمد رسول خدا صلّى الله عليه و آله به تو سلام فرستاد. از جابر پرسيدند: اى ابو عبد الله! چگونه پيامبر صلّى الله عليه و آله سلام رساند؟ گفت: همراه رسول خدا صلّى الله عليه و آله بودم حسين عليه السّلام در دامن او بود و با او بازى مى‌كرد فرمود: جابر! از پسرم، حسين، پسرى به نام على به دنيا مى‌آيد كه چون روز قيامت شود، منادى ندا كند: بايد سرور عابدان قيام كند! پس على بن حسين عليه السّلام برخيزد، و از على بن حسين عليه السّلام پسرى به دنيا مى‌آيد به نام محمد، اى‌

جابر اگر او را ملاقات كردى سلام مرا به او برسان و بدان كه عمر تو پس از ديدن او اندك خواهد