راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٠٧ - كتاب اخلاق امامان و آداب شيعه

بيان مقام و فضيلت امام و مرتبه‌اش در نزد خدا به وسيله ذكر صفات و ويژگيهايش‌

شيخ كلينى در كافى«٢» به سند خود از عبد العزيز بن مسلم، نقل كرده كه: گفت: جمعى همراه امام رضا عليه السّلام در مرو بوديم. در آغاز ورودمان، روز جمعه در مسجد جامع اجتماع كرديم، حاضران در جمع، موضوع امامت را مطرح كردند و اختلاف زياد مردم را در اين باره بازگو نمودند، حضور مولايم (امام رضا عليه السّلام) رسيدم و گفتگوى مردم را درباره امامت به عرض رساندم، امام عليه السّلام لبخندى زد و فرمود: «اى عبد العزيز مردم حقيقت را در نيافتند و در آراء و نظرات خود فريب خوردند. همانا خداى تعالى پيامبر خود صلى الله عليه و آله را از دنيا نبرد تا دينش را كامل و قرآن را بر او نازل كرد، كه بيان همه چيز در آن است حلال و حرام و حدود و احكام و تمام نيازمنديهاى مردم را به طور كامل بيان كرد و فرمود: ما فَرَّطْنا في الْكِتابِ من شَيْ‌ءٍ.«٣» و در حجّة الوداع كه سال آخر عمر پيامبر صلى الله عليه و آله بود اين آيه را نازل فرمود: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً«٤» و موضوع امامت از كمال دين است و پيامبر صلى الله عليه و آله از دنيا نرفت تا آن كه نشانه‌هاى دين را براى امّتش بيان كرد و راه ايشان را روشن نمود و آنها را به راه استوار رهنمون شد و على عليه السّلام را به عنوان پيشوا و امام تعيين كرد و تمام نيازمنديهاى امّت را بيان كرد. بنا بر اين هر كه گمان كند خداوند دينش را كامل نكرده است در حقيقت قرآن را ردّ كرده و نسبت به قرآن كفر ورزيده است. آيا مردم مقام امامت را در ميان امّت مى‌شناسند تا به اختيار ايشان امام تعيين شود. براستى كه شأن و مقام امامت والاتر و ژرفتر و منيع‌تر از آن است كه مردم با عقل خود به آن برسند و يا به نظر خود آن را دريابند و يا به انتخاب خود امام را تعيين كنند، همانا امامت مقامى است كه خداى تعالى بعد از مقام نبوّت و خلّت در مرحله سوّم آن را به ابراهيم خليل عليه السّلام مرحمت كرده و او را به آن فضيلت، مشرّف ساخته و بلند آوازه فرموده است، از اين رو خداوند فرمود: إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً