راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٦٥ - باب اول- در فوايد سفر
شنيدم كه مىفرمود: «به خدا سوگند، هيچ يك از ما نيستيم مگر آن كه مقتول و شهيد مىشويم، پرسيدند: يابن رسول الله، چه كسى شما را مىكشد؟ فرمود: بدترين خلق خدا در اين زمان، مرا به وسيله زهر مىكشد، سپس در سرايى كهنه و ديار غربت دفن مىكند.
پس هر كه مرا در غربتم زيارت كند خداوند براى او اجر صد هزار شهيد و صد هزار صدّيق و صد هزار انجام دهنده حج و عمره و صد هزار مجاهد را بنويسد و در زمره ما محشور شود و در درجات عالى بهشت همراه ما باشد.»«٣٨»
حسن بن على بن فضّال از ابو الحسن الرّضا عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود: «همانا در خراسان بقعهاى است، زمانى بر آن بيايد كه جاى رفت و آمد فرشتگان گردد. پس همواره گروهى از فرشتگان نازل مىشوند و گروهى به آسمان بالا مىروند تا وقتى كه در صور دميده شود (يعنى تا پايان عمر دنيا). عرض شد: يا بن رسول الله، اين بقعه كدام است؟ فرمود: آن در سرزمين توس است، به خدا سوگند كه آن باغى از باغهاى بهشت است. هر كه در آن بقعه مرا زيارت كند چنان است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله را زيارت كرده است و خداوند براى او ثواب هزار حج مبرور و هزار عمره مقبول بنويسد و من و پدرانم روز قيامت شفيعان او خواهيم بود.»«٣٩»
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «به همين زودى پاره تن من در سرزمين خراسان دفن مىشود، هيچ مؤمنى او را زيارت نكند مگر آن كه خداوند بهشت را بر او واجب و حتمى كند و پيكر او را بر آتش دوزخ حرام گرداند.»«٤٠»
ابو حامد غزّالى گويد: هر كس را كه از ديدنش تبرّك جويند پس از وفاتش به زيارتش تبرّك جسته مىشود، و جايز است به اين سبب بار سفر بست و اين سخن پيامبر صلى الله عليه و آله كه فرمود: «نبايد بار سفر بست مگر به سوى سه مسجد: مسجد الحرام، و اين مسجد كه متعلق به من است و مسجد الاقصى«٤١»» مانع از زيارت ديگر اماكن نيست، زيرا اين حديث درباره مساجد است و زيارت قبور پس از اين سه مسجد، همسانند اگر نه تفاوتى بين زيارت قبور انبياء، اوليا و علما در اصل فضيلت نيست هر چند كه در مراتب و درجات بر حسب درجاتشان در پيشگاه خدا متفاوتند. و خلاصه آن كه زيارت زندگان
«٣٨» من لا يحضره الفقيه ،باب زيارة قبر النبى (صلى اللّه عليه و اله )، ص ٢٩٨.
«٣٩» من لا يحضره الفقيه ،باب زيارة قبر النبى (صلى اللّه عليه و اله )، ص ٢٩٨.
«٤٠» من لا يحضره الفقيه ،باب زيارة قبر النبى (صلى اللّه عليه و اله )، ص ٢٩٨.
«٤١» اين حديث را بخارى ، مسلم و احمد و ابوداوود و نسائى و ابن ماجه از حديث ابوهريره ، ابوسعيد و ابن عمر » به طورى كه در الجامع الصغير آمده است » به سند صحيح نقل كرده اند.