مطابق همان ساعتى است كه به حجاج نامه نوشته است و در صدق گفتار على بن حسين عليه السّلام ترديدى نكرد و سخت شادمان شد و براى علىّ بن حسين عليه السّلام به پاداش نامه شادى بخشش به سنگينى بار شتر درهم فرستاد.»«٢٢٨»

از منهال بن عمرو نقل شده كه مى‌گويد: سفر حج رفتم و به خدمت على بن حسين عليه السّلام رسيدم، فرمود: منهال، حرملة بن كاهل اسدى چه مى‌كند؟ گفتم: وقت آمدنم از كوفه زنده بود. مى‌گويد: امام عليه السّلام دستش را بلند كرد و گفت: خدايا سوزش آهن را به او بچشان خدايا سوزش آتش را به او بچشان! منهال مى‌گويد: به كوفه برگشتم، مختار بن ابى عبيده كه از دوستان من بود در آن جا قيام كرده بود، بر مركبم سوار شدم تا بروم و به او سلامى بدهم ديدم مركبش را خواست و سوار شد، من هم سوار مركبم شدم آمد تا كنار شهر كوفه و مثل كسى كه منتظر چيزى باشد، به انتظار ايستاد معلوم شد دنبال حرملة بن كاهل فرستاده است. حرمله را آوردند، گفت: سپاس خداى را كه مرا بر تو مسلّط كرد! آنگاه جلّاد را خواست و گفت: دستهايش را جدا كن! جدا كرد. سپس گفت: پاهايش را جدا كن جدا كرد، آنگاه گفت: آتش بياوريد! پشته‌اى نى آوردند و حرمله را داخل آن گذاشتند. سپس آتش بر افروختند تا سوخت. گفتم: سبحان الله، سبحان الله، مختار نگاهى به من كرد و گفت: چرا سبحان الله گفتى؟ گفتم: خدمت على بن حسين عليه السّلام رسيدم از حرمله پرسيد به اطلاع ايشان رساندم كه وقت بيرون آمدنم از كوفه زنده بود، دستهايش را بلند كرد و گفت: خدايا حرارت آهن و آتش را به او بچشان مختار گفت:

خدا را خدا را، آيا تو، خود شنيدى كه على بن حسين اين سخن را گفت؟ گفتم: خدا را خدا را كه من خود از آن حضرت شنيدم كه چنين مى‌گفت. مختار با شنيدن اين سخن از مركب پياده شد و دو ركعت نماز خواند و طول داد سپس سجده‌اى طولانى كرد و آنگاه سر از سجده برداشت و رفت و من هم با او رفتم تا به در منزل من رسيد. گفتم: اگر به من لطف داريد فرود آييد و نزد ما نهار ميل كنيد، گفت: منهال! تو به من خبر دادى كه على بن حسين عليه السّلام سه چيز از خدا خواست و هر سه را خداوند به دست من به اجابت رساند، آن وقت از من مى‌خواهى كه نزد تو غذا بخورم، امروز، روزى است كه بايد به خاطر توفيقى كه خداوند به من داده روزه شكر بگيرم.«٢٢٩»

«٢٢٨» كشف الغمه ، ص ٢٠٨.

«٢٢٩» كشف الغمه ، ص ٢٠٨.