آن حضرت به همراه داشتم. همينكه وارد مدينه شدم، آب ريختم و نقدينه خود و مال او را شستم و مقدارى عطر بر آنها پاشيدم. آنگاه پولهاى آن مرد را شمردم ديدم نود و نه دينار است دوباره شمردم ديدم همان قدر است. يك دينار از پول خودم برداشتم و عطر زدم و ميان كيسه آن مرد نهادم و شبانه خدمت امام رسيدم عرض كردم: فدايت شوم، چيزى همراهم آورده‌ام كه بدان وسيله قصد تقرّب به خدا را دارم، فرمود: بده، پولهاى خودم را دادم. عرض كردم: فدايت شوم فلان دوستدار شما نيز مبلغى همراه من براى شما فرستاده است. فرمود: بده، من كيسه را دادم فرمود: بريز! من ريختم، امام آنها را با دستش پراكند و يك دينار مرا از ميان آنها بيرون آورد و فرمود: آن مرد با وزن اينها را فرستاده است نه به شمار.«٣٢٠»

اين بود آخرين مطلبى كه از دلائل مى‌خواستم نقل كنم و بسيارى از آنها را به دليل رعايت اختصار، نقل نكردم.

از كتاب راوندى«٣٢١» در معجزات امام كاظم عليه السّلام از امام رضا عليه السّلام نقل شده است كه:

پدرم موسى بن جعفر بى مقدّمه به علىّ بن حمزه فرمود: تو مردى از اهل مغرب را خواهى ديد و او راجع به من از تو مى‌پرسد، بگو: او همان امامى است كه ابو عبد الله امام صادق عليه السّلام به ما فرمود، و هر گاه راجع به حلال و حرام از تو پرسيد، پاسخ بده. گفت: او چه نشانى دارد؟ فرمود: مردى تنومند و بلند قامت است، اسمش يعقوب بن يزيد و بزرگ قوم خود است. اگر خواست نزد من بيايد او را با خود بياور. علىّ بن حمزه مى‌گويد: به خدا سوگند من در طواف بودم كه ناگاه مرد تنومند بلند قامتى به طرف من آمد و گفت: مى‌خواهم از حال صاحبتان بپرسم. گفتم: كدام صاحب؟ گفت: از موسى بن جعفر عليه السّلام پرسيدم: اسم تو چيست؟ گفت: يعقوب بن يزيد. گفتم: اهل كجا هستى؟

گفت: از مغربم. گفتم: از كجا مرا شناختى؟ گفت: كسى به خوابم آمد و به من گفت: با علىّ بن حمزه ديدار كن و هر چه نياز دارى از او بپرس و از جاى تو پرسيدم مرا راهنمايى كرد. گفتم: همين جا بنشين تا از طواف فارغ شوم و نزد تو برگردم. طواف كردم و بعد نزد او آمدم. با او صحبت كردم، ديدم مرد عاقل و زرنگى است، از من خواست تا او را خدمت موسى بن جعفر عليه السّلام ببرم. او را خدمت امام عليه السّلام بردم، همينكه امام او را ديد فرمود:

«٣٢٠» كشف الغمه ، ص ٢٥١.

«٣٢١» كتاب راوندى ص ٢٠٠ چاپ ضميمه اربعين علامه مجلسى .