راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٢٦ - كتاب اخلاق امامان و آداب شيعه

دست من بازتر از شما به هيچ چيز از اموال شما نيست، همانا اين همان قطيفه‌اى است كه با خود، از مدينه آورده‌ام و جز آن چيزى در نزد من نيست».«٥٥»

واحدى در تفسيرش نقل كرده است كه على عليه السّلام شبى خودش را تا صبح اجير (مزدور) كرد تا نخلستانى را در برابر مقدارى جو آبيارى كند. همين كه جوها را گرفت، يك سوّم آنها را آسيا كرد و خوراكى از آن فراهم آوردند و چون كار تمام شد مستمندى آمد، آن خوراك را بردند به او دادند. بعد ثلث دوّم را آماده كردند، يتيمى آمد و بردند و به او دادند سپس ثلث سوّم را مهيّا كردند، اسيرى آمد، خوراك را براى او بردند على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السّلام گرسنه ماندند، و خداوند كه از مقصد نيكو و نيّتهاى خالص آنها آگاه بود و مى‌دانست كه ايشان از آن عمل چيزى جز خوشنودى ذات مقدّس خدا را نمى‌خواستند و در برابر آنچه داده‌اند اجر و پاداش خداى عزّ و جل را مى‌جسته‌اند از اين رو درباره ايشان آيه قرآن را نازل كرد و از جانب خود به ايشان احسان كرد و از ميان همه جهانيان براى ايشان ديوانى منتشر نمود؟ و در عوض بذل و بخششى كه كرده بودند بهشت و حور و غلمان را به ايشان ارزانى داشت و فرمود: وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً ...«٥٦» واحدى در تفسير خود روايت كرده و سند را به ابن عبّاس رسانده است كه مى‌گويد:

علىّ بن ابى طالب عليه السّلام چهار درهم داشت، يك درهم را شب و يك درهم را روز صدقه داد يكى را در نهان و يكى را آشكارا، از اين رو خداوند سبحان در آن باره اين آيه را نازل كرد: الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ.«٥٧»

مناقبى از ابى حمراء نقل كرده، مى‌گويد: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كه مى‌خواهد به آدم عليه السّلام در عملش، و به نوح عليه السّلام در فهم و آگاهى‌اش و به يحيى بن زكريا عليه السّلام در زهدش و