راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٢٥ - كتاب اخلاق امامان و آداب شيعه

پيرمرد از خدا نمى‌ترسيد؟ آيا نمى‌توانيد سبوس نان او را بگيريد كه مى‌بينم اين همه سبوس دارد، فضّه گفت: خود آن حضرت به ما دستور داده تا سبوس نانش را نگيريم. آن حضرت (رو به من كرد) و فرمود: به فضّه چه گفتى؟ جريان را به عرضشان رساندم، فرمود: پدر و مادرم فداى كسى باد كه سه روز نه سبوس نانش را گرفتند و نه از نان گندم سير شد تا اين كه از دنيا رفت.«٥٠»

از كتاب اليواقيت ابو عمر زاهد نقل است: ابن اعرابى گويد: على عليه السّلام در زمانى كه امير و فرمانرواى مؤمنان بود وارد بازار شد و پيراهنى به سه درهم و نيم خريد و در همان بازار پوشيد ديد آستينش بلند است به خياط فرمود: آن را كوتاه كن! خيّاط آن را كوتاه كرد و گفت: يا امير المؤمنين! آيا آن را بدوزم؟ فرمود: خير، و رفت در حالى كه تازيانه روى شانه‌اش بود، و مى‌فرمود: تو را همين قدر بس كه كار را آسان كردى!«٥١» آورده‌اند كه روزى آن حضرت بيرون آمد در حالى كه جامه‌اى وصله‌دار بر تن داشت، بعضى او را مورد سرزنش قرار دادند. فرمود: «دل، با پوشيدن اين لباس خاشع مى‌گردد و مؤمن وقتى كه آن را بر تن من مى‌بيند به من اقتدا مى‌كند».«٥٢»

آن حضرت دو جامه خشن خريد، قنبر را بين آن دو مخيّر كرد او يكى را برداشت، و امام عليه السّلام ديگرى را پوشيد، ديد آستينش مقدارى از انگشتان دستش بلندتر است پس آن مقدار را بريد.«٥٣»

روزى وارد بازار شد، در حالى كه شمشيرش را با خود آورده بود تا بفروشد. فرمود:

«كيست كه اين شمشير را از من بخرد؟ سوگند به آن كه دانه را شكافت چه بسيار غبار غمى كه به وسيله اين شمشير از چهره رسول خدا صلى الله عليه و آله زدودم، و اگر بهاى جامه‌اى را داشتم، آن را نمى‌فروختم».«٥٤»

از هارون بن عنتره نقل شده كه مى‌گويد: پدرم نقل كرد و گفت: خدمت علىّ بن ابى طالب عليه السّلام در خورنق رسيدم در حالى كه زير قطيفه كهنه‌اى مى‌لرزيد، عرض كردم. يا امير المؤمنين! خداى تعالى براى شما و خاندانتان در اين مال [بيت المال‌] حقّى قرار داده است در حالى كه شما با خودتان چنين رفتار مى‌كنيد. فرمود: «به خدا سوگند كه‌