راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١١٨ - باب اوّل در وجوب و فضيلت امر به معروف و نهى از منكر و نكوهش ترك آنها

اين سخن دليل بر فضيلت امر به معروف است، زيرا بيانگر آن است كه ايشان بدان وسيله بهترين امّت بودند.

و خداى تعالى مى‌فرمايد: فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا به أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ.«٦»

به اين ترتيب بيان كرده است كه ايشان به دليل نهى از بدى نجات يافتند. و اين خود نيز دليل بر وجوب [نهى از منكر] است.

خداى تعالى فرموده است: الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ في الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ.«٧»

در اين آيه خداى متعال، امر به معروف و نهى از منكر را در شمار صفات نيكان و مؤمنان، با نماز و زكات برابر آورده است.

خداى تعالى مى‌فرمايد: تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى‌ وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ.«٨»

اين دستور قاطعى است، و معناى تعاون، واداشتن ديگران به يارى رساندن به امر خير و هموار كردن راه خير و مسدود كردن راههاى شر و تجاوز، در حد امكان است.

خداى تعالى فرموده است: لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ.«٩» خداوند در اين آيه بيان كرده است كه آنان به دليل ترك نهى از منكر، گناه كرده‌اند.

خداى تعالى فرموده: فَلَوْ لا كانَ من الْقُرُونِ من قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسادِ في الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنا ...«١٠»