راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٩ - باب دوم در آداب مسافر از اوّل حركت تا بازگشت و آن يازده چيز است

كه امير المؤمنين عليه السّلام و امام حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام و عقيل بن ابى طالب و عبد الله بن جعفر و عمّار بن ياسر از ابوذر- رحمة الله عليه- مشايعت كردند، امير المؤمنين عليه السّلام فرمود:

با برادرتان وداع كنيد، زيرا آن كه آهنگ سفر كرده بايد برود و مشايعت كننده بايد بر گردد. پس هر كدام از آنها آنچه در دل داشت به زبان آورد، حسن بن على عليه السّلام فرمود: اى ابوذر! خدا تو را بيامرزد، همانا اين مردم تو را دچار رنج و بلا كردند براى اين كه تو، براى دينت جلو آنها را گرفتى، پس آنها مانع دنياى تو شدند. توبه آنچه ايشان را جلوگيرى كردى فرداى قيامت بسى نياز دارى ولى از آنچه مانع شدند چقدر بى‌نيازى! ابوذر- خدايش بيامرزد- گفت: خداوند به شما اهل بيت لطفش را ارزانى بدارد، من در دنيا جز شما مقصدى ندارم، هر گاه شما را ياد مى‌كنم جدّتان رسول خدا صلى الله عليه و آله را به وسيله شما به خاطر مى‌آورم.»«٢٥»

رسول خدا صلى الله عليه و آله چنان بود كه: «هر گاه از مؤمنان خداحافظى مى‌كرد، مى‌فرمود:

خداوند بر تقواى شما بيفزايد و شما را متوجّه كارهاى خير كند و تمام حاجتهاى شما را برآورد و دين و دنياى شما را سالم بدارد و شما را به سلامت بازگرداند.»«٢٦»

در خبر ديگرى از امام باقر عليه السّلام است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله هر گاه با مسافرى خداحافظى مى‌كرد، دست او را مى‌گرفت، سپس مى‌فرمود: خداوند همسفران خوبى نصيبت كند و يارى خود را كامل و مشكل سفر را آسان و دور را نزديك و گرفتارى تو را برطرف سازد و دين و امانت و سرانجام كار تو را به سامان برساند و راه هر خيرى را به روى تو بگشايد، تقواى الهى را رعايت كن و خودت را به خدا بسپار و به بركت خداى عزّ و جل حركت كن.»«٢٧»

غزّالى گويد: چهارم، از آداب سفر، آن است كه پيش از مسافرت، نماز استخاره را همان طورى كه در كتاب صلاة آورديم، به جا آورد، همچنين وقت بيروت رفتن نماز بگذارد.

مى‌گويم: در من لا يحضره الفقيه از قول پيامبر صلى الله عليه و آله آمده است كه فرمود: «شخص مسافر براى خانواده‌اش از دو ركعت نمازى كه وقت رفتن به سفر به جاى آورد و بگويد:

خداوندا خود و خانواده و مال و اولاد و دنيا و آخرت و امانت و پايان كارم را در نزد تو به وديعت مى‌گذارم، چيز بهترى به جا نمى‌گذارد. و اين سخن را كسى نمى‌گويد مگر آن كه‌