اگر از پايدارى‌اش بپرسند، بالاتر از پايدارى كوه بود و اگر از جرأتش جويا شوند، در تنگناهاى ميدان رزم در برابر مرگ بى‌باكانه حمله‌ور مى‌شد و ايستادگى‌اش در برابر آن بدكاران همانند ايستادگى جدش صلّى الله عليه و آله در جنگ بدر و همتاى او بود و استوارى‌اش در برابر انبوه دشمنان، با وجود ياران اندك چون استوارى پدرش در جنگ صفّين و جمل بود و آبشخور عداوت دشمنان ايشان هم يكى بود، آنچه دشمنان صدر اسلام كردند، همان كار را بعديها نيز انجام دادند. بسا جنگجوى مغرور بى‌باكى كه با او درگير شد و به زمين خورد و بسا قهرمانى كه خونش هدر رفت و تباه شد و چه بسا كسى كه شمشيرش را آزموده بود ولى در پيشاپيش ديگران و در رأس همه محكوم به شكست شد و با هيچ دلاورى رو به رو نشد مگر داغ او را بر دل مادرش گذاشت. خداوند آنان را محشور گرداند و به همه آنان پاداش اعمالى را كه انجام داده‌اند، مرحمت فرمايد.«١٦٢»

على بن عيسى درباره علم امام حسين عليه السّلام مى‌گويد:«١٦٣» امام حسين عليه السّلام در اين خاندان شريف به بهترين و بالاترين مقام آراستگى دست يافته و در ميان ايشان به جايگاه رفيعى رسيده بود كه حتّى ستارگان نيز به آنجا نرسيده بودند و به دليل صفاى ضميرش بر مشكلات معارف آگاه بود و در اثر همين آگاهى حقايق براى او آشكار شد و آوازه فضايل و معارفش همه جا را گرفت و به گوش دوست و دشمن رسيد، چون اسباب بزرگوارى را تقسيم كردند، بخش ناب و در خور بزرگان نصيب او شد. بنابراين در امام حسين عليه السّلام و برادرش خصلتهايى گرد آمد كه كسى را ياراى انكار آنها نيست. و اينان چرا چنين نباشند در حالى كه پسران بى‌واسطه فاطمه عليها السّلام و على عليه السّلام و نوادگان پيامبر صلّى الله عليه و آله هستند و چه گرامى است آن فرع و اين اصل! آنان دو آقا و پيشوايند، چه قيام كنند و يا نكنند، چرا كه آنها به هدف نهايى رسيده و گوى سبقت را از همگان ربوده‌اند.

حسين عليه السّلام كسى است كه نوك تيز نيزه و پيكان تير را پسنديد و به لاشه‌هاى دشمنان و پاره‌هاى بازمانده از طعمه درندگان پشت كرد.

«١٦٢» هيچ كار خير نبود مگر اينكه انجام دادند زيرا (نيكوكارى را) از پدران و نياكانشان به ارث برده بودند.

«١٦٣» انسان / ١٠ و ١١: ما از پروردگارمان خائفيم در آن روزى كه عبوس و شديد است ، از اين رو خداوند آنها را از شرّ آن روز نگه مى دارد و از آنها استقبال مى كند در حالى كه شادمان و مسرورند.