راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٩٣ - باب دوم در آداب مسافر از اوّل حركت تا بازگشت و آن يازده چيز است
دارى دست و دلباز باش و هر گاه از تو شهادت بر حق خواستند، شهادت بده و هر گاه مشورت خواهى كردند با دقت نظر جواب بده وانگهى پيش از اين كه در باره امرى بينديشى و چگونگى آن بر تو مسلّم شود، تصميم نگير و قبل از آن كه برخيزى و بنشينى، بخوابى و بخورى و نماز بخوانى و نيز قبل از آن كه فكر و حكمت خود را در مشورت به كاراندازى، پاسخ مشورتى را بازگو نكن، زيرا هر كه خالصانه براى طرف مشورت خيرخواهى نكند، خداوند انديشهاش را مىگيرد و امانتدارى را از او دور مىسازد. و هر گاه ديدى همراهانت راه مىروند تو هم راه برو و اگر ديدى كار مىكنند تو هم با ايشان كار كن و هر گاه تصدّق كردند يا وامى به كسى دادند تو نيز با ايشان عطا كن و از كسى كه بزرگسالتر از تو است، حرف شنوايى داشته باش و هر گاه همراهانت به تو دستورى دادند و يا چيزى پرسيدند، بگو: آرى و نگو: خير، زيرا گفتن خير، نقص و عيب است و هر گاه در راه سرگردان مانديد، فرود آييد و هر گاه ترديد داشتيد بايستيد و مشورت كنيد و هر گاه يك نفر را تنها ديديد از او راه را نپرسيد و راهنمايى نطلبيد، زيرا وجود فردى تنها در ميان بيابان مشكوك است، شايد جاسوس دزدان باشد و يا شيطانى باشد كه مىخواهد شما را سرگردان كند و از دو نفر نيز بترسيد مگر اين كه شما چيزى را ببينيد كه من نمىبينم، زيرا كه عاقل هر گاه به چشم خود چيزى را ببيند، حق را باز شناسد و شاهد چيزى را مىبيند كه غايب نمىبيند. پسرم! هر گاه وقت نماز فرا رسيد براى هيچ كارى آن را به تأخير نينداز، نماز را بخوان و از آن راحت شو كه آن دينى است به گردن تو، و نماز را با جماعت بخوان هر چند بر سر نيزه باشد و روى مركبت نخواب، زيرا كه خواب باعث مىشود كه زودتر پشت حيوان زخم شود و اين كار حكيمانه نيست، مگر آن كه در كجاوهاى باشى كه امكان رفع خستگى و انبساط عضلات و مفاصل فراهم گردد، و چون نزديك منزلت رسيدى از مركبت فرود آى و پيش از آن كه به خودت برسى به علف او برس زيرا وجود تو به او بستگى دارد و هر گاه خواستيد جايى منزل كنيد در جايى از زمين فرود آييد كه خوش منظرتر و خاكش نرمتر و پرعلفتر باشد و چون فرود آمدى پيش از آن كه بنشينى دو ركعت نماز بخوان و هر گاه قصد رفع حاجت كردى، از آن جا دور شو. و چون خواستى كوچ كنى دو ركعت نماز بخوان، سپس آن زمينى را كه فرود آمده بودى وداع كن و بر آن زمين و اهل آن جا درود فرست، زيرا هر سرزمينى ساكنانى از فرشتگان دارد و اگر توانستى غذايى نخور مگر آن كه نخست قدرى از آن را