شده است و روح شيعيانشان از عالم بالا آفريده شده و بدنهايشان از عالم پايين، آبشخور دانش از خانه آنها است و هيچ حقى در دست مردم نيست جز اين كه از ايشان صادر شده و هر چه از نزد ايشان صادر نگرديده، باطل است. براستى كه حديث ايشان دشوار و سخت است، جز فرشته مقرّب يا پيامبر صلى الله عليه و آله مرسل و يا مؤمنى كه خدا دلش را به ايمان آزموده باشد، كسى را ياراى تحمّل آن نيست و تمامى زمين متعلّق به امام است و هر گاه امر امامت ظاهر شود به حكم داوود عليه السّلام و آل داوود حكم مى‌كند، و از كسى گواه نخواهد، و بيت المال را برابر تقسيم كند و با رعيت به عدالت رفتار نمايد، و به خاطر مردم ضعيف و مستمند در خوردن و آشاميدن و پوشاكش بر خود تنگ گيرد تا فقر و تنگدستى فقير را از جا در نبرد بلكه فقير از فقر و تنگدستى او پيروى كند و ثروتمند به وسيله ثروتش به سركشى و طغيان نپردازد، پدر يتيمان و شوهر بيوه زنان است هر كس دينى بر گردنش باشد كه آن را در راه فساد و ولخرجى مصرف نكرده باشد بر امام لازم است كه آن را ادا سازد و ديگر ويژگيهاى امامان عليهم السّلام.

تمام اين مطالب در كتاب كافى با اسناد مختلف روايت شده است.«٤٢»

بخشى از اخلاق، صفات و كرامات امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه السّلام‌

آن حضرت نخستين فردى بود كه اسلام آورد، ايمانش از همه كس خالصتر و يقينش از همه بيشتر و خدا ترس‌ترين فرد بوده است، و بيش از هر مسلمانى [در راه دين خدا] رنج كشيده و در پاسدارى رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌كوشيده است مناقبش از همه برتر و سوابقش افزونتر و مرتبه‌اش بالاتر و والا مقامتر و در نزد خدا از همه كس گرامى‌تر بود.

در وقت ناتوانى اصحاب، او نيرومند بود و بهنگام زمينگيرى و خوارى آنها او مى‌درخشيد و به وقت سستى ايشان او قيام مى‌كرد و به راه و رسم رسول خدا صلى الله عليه و آله پايبند بود و على رغم منافقان و خشم كافران و خلاف ميل حاسدان و كينه فاسقان او جانشين بحق و بلا منازع پيامبر صلى الله عليه و آله است.

از اين رو، در وقتى كه همه به سستى گراييده بودند او زمام امور را به دست گرفت و هنگامى كه در سخن گفتن مردّد بودند او سخن گفت و موقعى كه ايستاده بودند او به نور خدا حركت كرد، از همه كم حرفتر، درست گفتارتر و انديشمندتر و قوى دلتر بود،

«٤٢» به كتاب كافى ، ج ١، از ص ١٩٠ تا ٤١٢ به ترتيب مراجعه كنيد.