سبحان فرموده: وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى‌ مِنْكُمْ وَ الصَّالِحِينَ من عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ الله من فَضْلِهِ وَ الله واسِعٌ عَلِيمٌ.«٣٦٣» بارى محمّد بن على بن موسى از امّ الفضل دختر عبد الله مأمون خواستگارى مى‌كند و مهريّه جده‌اش فاطمه عليها السّلام دختر محمّد صلّى الله عليه و آله يعنى پانصد درهم خالص را صداق وى قرار مى‌دهد. (آنگاه رو به مأمون كرد و گفت:) يا امير المؤمنين! آيا به صداق ذكر شده او را به همسرى من در مى‌آورى؟» مأمون گفت:

آرى يا ابا جعفر، دخترم امّ الفضل را به صداق ياد شده همسر تو كردم. آيا شما اين نكاح را قبول كردى؟ امام عليه السّلام فرمود: پذيرا و راضى‌ام. پس مأمون دستور داد حاضران از خاص و عام در جاى خود قرار بگيرند. ريّان مى‌گويد: خدمتگزاران چيزى شبيه به يك كشتى از نقره را آوردند كه در آن مشكدانى بود و خاص و عام از آن معطّر شدند. سپس سفره‌ها گسترده شد و همگى غذا خوردند و به هر كس به قدر مقامش جايزه دادند و همگان رفتند و تنها از خواص عده‌اى ماندند.

مأمون به امام عليه السّلام گفت: فدايت شوم اگر مصلحت مى‌دانيد تفصيل تمام وجوه مسأله كشتن صيد به دست محرم را، بيان بفرماييد تا ما بياموزيم و استفاده كنيم.

ابو جعفر عليه السّلام فرمود: آرى وقتى كه محرم صيد را در خارج حرم بكشد و صيد از پرندگان باشد و بزرگ هم باشد، كفّاره‌اش يك گوسفند است ولى اگر در حرم باشد، مجازاتش دو برابر است و هر گاه محرم جوجه‌اى را در خارج حرم بكشد، كفّاره‌اش بّره‌اى است كه از شير گرفته باشند اما اگر در حرم آن را بكشد بايد هم برّه را قربانى كند و هم بهاى جوجه را بدهد و اگر صيد از حيوانات وحشى باشد و گورخر باشد كفاره‌اش يك گاو است و اگر شتر مرغ باشد يك شتر و اگر آهو باشد يك گوسفند است و اگر يكى از اينها را داخل حرم بكشد كفاره‌اش دو برابر قربانى حاجيان است و هر گاه محرم مرتكب چيزى شود كه بايد شتر قربانى كند و احرامش براى حج باشد بايد آن را در منى نحر كند و اگر احرامش براى عمره باشد بايد در مكه نحر كند و كفاره صيد براى عالم و جاهل برابر است. اگر به عمد صيد كند، مرتكب گناه شده است و اگر از روى خطا صيد كند، مرتكب گناه نشده است و كفّاره در مورد شخص آزاد به عهده خود اوست ولى در مورد برده بر عهده مولاى وى است، بر صغير كفّاره نيست بلكه بر عهده كبير است و