راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٠٩ - كتاب اخلاق امامان و آداب شيعه

براستى كه امامت ريشه بالنده اسلام و شاخه بلند آن است، به وسيله امام، نماز، زكات، روزه و حج و جهاد، كامل و افزونى غنايم و صدقات و اجراى حدود و احكام و پاسدارى مرزها و اطراف كشور انجام مى‌پذيرد.

امام است كه حلال خدا را حلال، و حرام او را حرام مى‌كند و حدود خدا را به پا مى‌دارد و از دين پاسدارى مى‌كند و با حكمت و پند و اندرز و برهان، مردم را به راه پروردگارش دعوت مى‌نمايد.

امام همچون خورشيد تابان است كه نورش زينت بخش همه عالم است و خود در افقى است كه دستها و ديدگان بدان جا نرسند.

امام، ماه درخشان، چراغ فروزان، نور تابان و ستاره راهنما در شدّت تاريكيها و گذرگاههاى شهرها، كويرها و در گرداب درياهاست.

امام، آب گوارايى در وقت تشنگى و نشان دهنده راه هدايت و نجات دهنده از هلاكت است.

امام، آتش روشن روى تپه‌ها، وسيله گرماى سرمازدگان و راهنماى نجات از هلاكتگاهها است، هر كه از او جدا شود، هلاك گردد.

امام، ابر بارنده، باران سيل آسا، خورشيد فروزنده، آسمان سرپناه و زمين گسترده، چشمه جوشان و بركه آب و گلستان است.

امام، همدم و همراه، پدر مهربان و برادر همسان، مادر دلسوز به فرزند خردسال و پناه بندگان خدا در وقت شدّت گرفتارى است.

امام، امين خدا در ميان خلق، و حجّت او بر بندگانش و خليفه او در بلاد و دعوت كننده به سوى خدا و پاسدار حريم او است.

امام، از گناهان پاك و از عيبها بدور، مخصوص به دانش و آراسته به بردبارى است، باعث نظام دين، عزّت مسلمين، خشم منافقان و نابودى كافران است.

امام، يكتاى زمان است كسى همتاى او نيست، هيچ دانشمندى نظير او و هيچ كس جايگزين او نمى‌باشد، او را همانند و نظيرى نيست، به تمام فضيلتها آراسته است بى آن كه در طلبشان باشد و آنها را بجويد بلكه اين امتيازى است كه خدا به فضل خويش به او عنايت كرده است.

پس چه كسى را ياراى شناختن امام است و يا ممكن است امام را انتخاب كند؟