آگاه به اوصاف بود، از سيماى پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيدم و من مشتاق بودم كه مقدارى از آن را برايم توصيف كند تا دلبستگى پيدا كنم. او گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله بسى بزرگ و در خور تعظيم بود، چهره‌اش چون ماه شب چهارده مى‌درخشيد. بلندتر از ميان بالا و كوتاهتر از دراز قامت، سر بزرگ، موها صاف هر گاه گيسوان آن حضرت تار تار مى‌شد بهم مى‌پيوست، اگر نه، وقتى كه تمام موها را رها مى‌كرد از نرمه گوشهايش تجاوز نمى‌كرد.

رنگ چهره صاف، پيشانى پهن، ابروان باريك، پر پشت، بدون پيوستگى بلكه در ميان ابروانش رگى بود كه حالت خشم آن را به حركت درمى‌آورد، وسط استخوان بينى‌اش برجستگى داشت، نورى بر آن مستولى بود كه هر كس دقّت نمى‌كرد آن را بر آمدگى روى بينى مى‌پنداشت. محاسنش پر پشت، گونه‌ها هموار، چشمها سياه، فراخ دهان، دندانها سفيد و گشاده، باريكه‌اى از مو از وسط سينه تا شكم داشت، گويى گردنش همچون تصويرى آراسته به رنگ سرخ بود كه در ظرف نقره صاف منعكس گردد. با اندامى معتدل، تنومند منسجم، با شكم و سينه‌اى هموار، ستبر سينه، ميان شانه‌ها با فاصله زياد، دست و پا قوى و نورانى‌ترين فرد بود گودى گلو تا سر نافش به باريكه مويى مربوط مى‌شد كه همچون خطى كشيده شده بود، دو سوى سينه و شكمش جز آن مو چيزى نداشت، دو ساق دست و دو شانه و بالاى سينه‌اش موى بيشتر داشت، مچهاى دست بلند، كف دست گشاده، استخوان جمجمه از دو طرف كشيده، دو دست و دو پا ستبر، ميانه اندام بود، وسط كف پايش به زمين نمى‌رسيد، اول و آخر پاها برابر، بگونه‌اى كه آب روى آنها نمى‌ماند، در وقت حركت از جا كنده مى‌شد، بى‌شتاب گام برمى‌داشت و به آرامى راه مى‌رفت، به گونه‌اى كه گويى در سرازيرى حركت مى‌كند و هر گاه به سمتى رو مى‌كرد با تمام بدن رو مى‌آورد، چشم به سمت پايين نگاهش بيش از آن كه به سمت آسمان باشد به سوى زمين بود، تمام نگاههايش ملاحظه بود. اصحاب را در راه رفتن جلو مى‌انداخت و هر كه را مى‌ديد در سلام به او پيشى مى‌گرفت.

امام مجتبى عليه السّلام مى‌فرمايد: به دايى خود گفتم: سخن گفتنش را برايم تعريف كن.

گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله همواره غمين بود و دايم در انديشه آسودگى نداشت. تا ضرورت نداشت سخن نمى‌گفت، سكوتش طولانى بود و با فصاحت سخن را آغاز مى‌كرد و به پايان مى‌رساند و سخن جامع كم لفظ و پر معنى، بدون زياد و كم مى‌گفت، نرمخو بود،