ساقها، زيبا«٢٤٦» و در چاقى ميانه اندام بود، در آخر زندگى تنومند شد ولى عضلات گونه‌هايش نظير آغاز زندگى محكم بود، بدون آن كه چاقى به او زيانى رسانده باشد.

اما راه رفتنش، چنان راه مى‌رفت كه گويى از سنگى جدا مى‌شود و در سرازيرى حركت مى‌كند، بدون شتابزدگى و آرام راه مى‌رفت، نه از روى تكبّر.«٢٤٧»

پيامبر مى‌فرمود: «من از همه كس بيشتر به حضرت آدم شباهت دارم و پدرم ابراهيم از نظر سيما و خلق و خو، بيش از همه مردم به من شباهت داشت.»«٢٤٨»

بارها مى‌فرمود: «من در نزد خدا ده نام دارم: من محمد، احمد و آن ماحى هستم كه خداوند به وسيله من كفر را نابود مى‌كند و من آن عاقب هستم كه پس از او كسى نيست و من آن حاشرم كه بندگان خدا با آمدن من (با يكديگر) محشور مى‌شوند، و منم پيام‌آور توبه، پيام‌آور اخبار غيبى و آن شخص در پى آمده‌اى كه تمام مردم در پى او بيايند و منم قثم«٢٤٩»» ابو البحترى مى‌گويد: قثم يعنى كامل و جامع.

صورت و سيرت پيامبر صلى الله عليه و آله با همنشينان به روايت حسنين عليهما السّلام‌

(مرحوم فيض مى‌گويد:) اين بخش را ما افزوديم در مكارم الاخلاق«٢٥٠» از كتاب محمد بن ابراهيم بن اسحاق طالقانى به نقل از حسن بن على عليه السّلام آمده است كه فرمود: از دايى خود هند بن ابى هاله تميمى«٢٥١» كه مردى‌

«٢٤٦» در بعضى از نسخه ها بجاى جميل ، عبل يعنى ستبر، آمده است .

«٢٤٧» در حديث هند بن ابى هاله آمده است : هرگاه حركت مى كرد از جا كنده مى شد، بى شتاب گام برمى داشت و به آرامى راه مى رفت به گونه اى كه گويى در سرازيرى حركت مى كند و هرگاه به سمتى رو مى كرد با تمام بدن رو مى آورد. در مجمع الزوائد، ج ٨، ص ٢٧٢ به نقل از بزاز در مسند خود آورده است : هرگاه راه مى رفت چنان بود كه گويى در سرازيرى راه مى رود.

«٢٤٨» اين حديث را ابونعيم آخر كتاب الدلائل نقل كرده است و ابويعلى و ابن عساكر از امّ هانى در خبر طولانى آورده اند: ((اما ابراهيم ، به خدا سوگند كه من از همه مردم در خلق و خو شباهت بيشترى به او دارم .)) به درالمنثور، ج ٤، ص ١٨٨ مراجعه كنيد.

«٢٤٩» به مجمع الزوائد، ج ٨، ص ٢٨٤ و صحيح مسلم ، ج ٧، ص ‌ ٨٩ و بخارى ، ج ٦، ص ١٨٨ مراجعه كنيد.

«٢٥٠» باب ١، فصل ١، در صورت و سيرت و شمايل پيامبر (صلى اللّه عليه و اله ).

«٢٥١» هند بن ابى هاله برادر مادرى حضرت فاطمه عليهاالسلام يعنى ناپسرى رسول خدا (صلى اللّه عليه و اله ) است ، مردى گشاده زبان و بيانگر اوصاف پيامبر (صلى اللّه عليه و اله ) بود، كه سرانجام در جنگ جمل در ملازمت حضرت على (عليه السلام) به شهادت رسيد.