راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٨١ - فصل امّا كرامات امام حسين عليه السّلام

قريش و از عجم ايرانيان هستند، و مادر امام عليه السّلام دختر كسرى بود.«٢١١»

از آن حضرت پرسيدند: چگونه صبح كرديد؟ فرمود: «ما به خاطر رسول خدا صلّى الله عليه و آله بيمناكيم در حالى كه تمام مردم مسلمان به وسيله او در امانند.»«٢١٢»

به امام عليه السّلام عرض كردند: چرا وقتى كه مسافرت مى‌كنيد، نام و نسب خودتان را از همسفران پنهان مى‌داريد؟ فرمود: من دوست ندارم كسى به خاطر رسول خدا صلّى الله عليه و آله به من چيزى بدهد كه من نظير آن را به او نداده باشم.«٢١٣»

شخصى به مردى از آل زبير سخن ناسزايى گفت، زبيرى صورتش را از او برگرداند، سپس سخن به درازا كشيد و زبيرى به علىّ بن حسين عليه السّلام دشنام داد، امام عليه السّلام اعتنايى نكرد و پاسخ نداد، زبيرى پرسيد: چرا جواب مرا نداديد؟ فرمود: به همان دليل كه شما جواب آن مرد را نداديد.«٢١٤»

يكى از پسران آن حضرت از دنيا رفت. كسى بى‌تابى امام را نديد. علّت آن را پرسيدند، فرمود: كارى است كه ما انتظار آن را داشتيم اكنون كه پيش آمده نبايد ناراضى باشيم.«٢١٥»

طاووس (يمانى) مى‌گويد: در مسجد الحرام مردى را ديدم كه زير ناودان نماز مى‌خواند و دعا مى‌كند و در حال دعا مى‌گريد. وقتى از نماز فارغ شد، نزد او آمدم، ديدم على بن حسين عليه السّلام است. عرض كردم: يابن رسول الله! من شما را در آن حالت ديدم در حالى كه شما سه امتياز داريد كه من اميدوارم خوفى بر شما نباشد، يكى اين كه شما پسر پيغمبر خداييد دوم شفاعت جدّتان و سوّم رحمت خدا را داريد. فرمود: «طاووس! اما اين كه من پسر پيغمبرم باعث ايمنى من نمى‌شود زيرا من اين سخن خداى تعالى را شنيده‌ام كه مى‌فرمايد: فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ«٢١٦» و اما شفاعت جدم نيز مرا ايمن نمى‌سازد زيرا خداى تعالى مى‌فرمايد: وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌.«٢١٧» و امّا رحمت خداوند مى‌فرمايد: إِنَّ رَحْمَتَ الله قَرِيبٌ من الْمُحْسِنِينَ.«٢١٨» و من نمى‌دانم كه نيكوكار هستم‌