پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٧ - آفرينش حيات شاهكار آفرينش

اندوه از هر سو به او مى‌رسد و او مرده نيست» [١] و موت به معنى خواب، چنانكه گفته‌اند: خواب موت خفيف است؛ همانگونه كه موت، خواب سنگين است.

بعضى‌ «موت» را به معنى تحليل تدريجى يك موجود زنده نيز دانسته‌اند؛ و «موته» حالتى شبه جنون است گوئى عقل و علم در آن حالت مى‌ميرد.

بعضى نيز در ميان‌ «مَيِّت» و «مائِت» فرق گذارده‌اند؛ و گفته‌اند: «ميت» به معنى مرده است، و «مائت» موجودى است در حال تحليل رفتن و در سراشيبى مرگ قرار گرفتن.

براى اين واژه نيز معانى كنائى زيادى است از جمله كفر و خواب و ترس و غير آن.

زمين موّات را از اين جهت‌ «موّات» گفته‌اند كه در آن حيات نباتى و گياهى وجود ندارد، و آماده كشت و زرع نيست؛ ولى بعد از آنكه آن را آماده كشت و زرع كردند «مهيات» مى‌نامند.

در مقائيس اللّغه آمده است كه اصل اين واژه به معنى از بين رفتن قوّت است؛ كه مرگ موجودات زنده يكى از مصاديق بارز آن مى‌باشد.

تفسير و جمع بندى‌

آفرينش حيات شاهكار آفرينش‌

در ده آيه فوق و بعضى ديگر از آيات قرآن، روى مسأله حيات و مرگ به عنوان يكى از آيات بزرگ الهى و نشانه‌هاى ذات پاك پروردگار تكيه شده است. در بيشتر آنها سخن از حيات و مرگ انسان، و در بعضى حيات و مرگ به طور عام، يعنى در همه جانداران، و در بعضى حيات و مرگ گياهان نيز مورد

[١]. سوره ابراهيم، آيه ١٧.