پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٨ - 12- گريه كودكان

تصفيه است به يكديگر راه دارد. امّا به محض اينكه جنين متولّد شد، اين دريچه بسته مى‌شود، و خون دو قسمت مى‌گردد: بخشى به سوى تمام سلّولهاى بدن براى تغذيه فرستاده مى‌شود و بخش ديگرى به سوى ريه‌ها براى تنفس!

آرى جنين تا در شكم مادر است اكسيژن لازم را از خون مادر مى‌گيرد ولى بعد از تولّد بايد خودكفا باشد و از طريق ريه و تنفس، اكسيژن را دريافت دارد.

ريه‌اى كه قبلًا در رحم مادر كاملًا ساخته و آماده شده با يك فرمان الهى ناگهان به كار مى‌افتد؛ كه به راستى از عجائب است.

ب- بسته شدن بند ناف و خشكيدن و افتادن آن‌

بند ناف را كه طريق تغذيه جنين به وسيله جفت از خون مادر است معمولًا بعد از تولّد مى‌چينند؛ ولى اگر هم نچينند تدريجاً مى‌خكشد و مى‌افتد. يعنى به هنگام تولّد همان‌طور كه راه دريافت اكسيژن عوض مى‌شود؛ راه تغذيه نيز ناگهان عوض مى‌شود، و دهان و معده و روده‌ها كه در دوران جنينى كاملًا ساخته و آماده شده اما به كار نيفتاده‌اند ناگهان به كار مى‌افتند؛ و اين يكى ديگر از شگفتى‌هاى مهم آفرينش انسان است.

١٢- گريه كودكان‌

معمولًا نوزادان بسيار گريه مى‌كنند؛ اين گريه ممكن است دليل بر ناراحتى آنها باشد، چرا كه زبانى براى اظهار آن جز زبان گريه ندارند. يا به خاطر گرسنگى و تشنگى، و يا به خاطر آزردگى در برابر شرائط جديد زندگى، اعم از گرما و سرما و نور شديد و مانند آن؛ ولى كودكان بدون اين هم ممكن است گريه كنند، و اين گريه رمز حيات و بقاى آنها است.

زيرا در آن موقع آنها نياز بسيار شديدى به ورزش و حركت دارند؛ در حالى كه قادر به ورزش نيستند. تنها ورزشى كه مى‌تواند تمام وجود آنها را اعم از دست و پا و قفسه سينه و شكم را به حركت درآورد و خون را به سرعت در