پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٤ - بركات و اسرار عجيب كوهها

درونى، و جاذبه جزر و مد ماه و خورشيد، و اضطراب‌هاى ناشى از طوفان‌هاى مداوم، در آيات قبل سخن گفته‌ايم و نياز به تكرار نيست.

همچنين از اين آيات اجمالًا استفاده مى‌شود كه پيدايش نهرها رابطه‌اى با پيدايش كوه‌ها دارد؛ و به راستى چنين است. نهرهاى عظيمى كه در تمام طول سال جريان دارند و سرزمين‌هاى تشنه را سيراب مى‌كنند از بركت آبهايى است كه در دل كوه‌ها يا در قلّه آنها به صورت برف و يخ ذخيره شده است؛ به همين دليل كوه‌هاى عظيم دنيا سرچشمه نهرهاى عظيم جهان است.

و از آنجا كه وجود كوه‌ها ممكن است اين اشتباه را براى بعضى ايجاد كند كه آنها بخش‌هاى زمين را از يكديگر جدا مى‌كنند، و طريق عبور و مرور را مى‌بندند، در آيات فوق آمده است كه خداوند جاده‌ها و درّه‌هايى در آنها قرارداد، تا انسان‌ها هدايت يابند و به مقصد برسند!

اين نكته نيز جالب است كه هميشه در لابه‌لاى كوه‌هاى عظيم و سر به فلك كشيده، دژها و جاده‌هايى است كه به انسان‌ها اجازه عبور مى‌دهد. يعنى در عين آنكه ديوار عظيمى است در مقابل طوفان‌ها، مانع عبور و مرور انسان‌ها نمى‌شود؛ و كمتر اتفاق مى‌افتد كه اين كوه‌ها بخش‌هايى از زمين را كاملًا از هم جدا كنند.

اين نكته نيز حائز اهمّيّت است كه اگر سطح زمين صاف بود به خاطر حركت سريع‌اش به دور خود و لغزش تند قشر هوا بر سطح آن ممكن بود چنان داغ و سوزان گردد كه زندگى بر سطح آن غير ممكن شود.

ولى خداوند بزرگى كه زمين را مهد آرامش انسان قرار داده؛ به كوه‌ها دستور فرموده كه پنجه‌هاى خود را در قشر هوا بيندازند، و آن را همراه خود به دور زمين بچرخانند، تا از لغزش هوا و توليد گرما و حرارت جلوگيرى به عمل آيد.

بنابراين به خوبى مى‌بينيم كه وجود اين قطعات سنگ بى‌جان چه نقش مؤثّرى در حيات موجودات جاندار در ابعاد مختلف دارد.

ضمناً كوه‌ها به خاطر چين و شكن‌هاى فراوان، سطوح وسيعى ايجاد