پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٧ - روح اجتماعى بشر يكى از بزرگترين مواهب الهى

مى‌فرمايد: «در اين، آيات و نشانه‌هايى است براى گروهى كه تفكّر مى‌كنند»:

انَّ فى ذلِكَ لَاياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُوْنَ‌

اگر در تشكيل زندگى زناشوئى كه اوّلين واحد اجتماعى است، و همچنين جاذبه نيرومند و عجيبى كه ميان اين دو جنس مختلف، آفريده شده، و سپس در تشكيل واحدهاى بزرگتر اجتماعى: خانواده، فاميل، طايفه، و عشيره، و سپس شهرها و كشورها و سرانجام، كل جامعه انسانى بينديشيم، در هر قدم با آيتى از آيات بزرگ خدا روبرو مى‌شويم.

چه كسى پيوند محبت و مودّت را در ميان زن و مرد، پدر و مادر و فرزند، اقوام و بستگان، و بطور كلّى در همه انسان‌ها آفريد؟

چه كسى تعادل ميان جنس زن و مرد در جامعه انسانى برقرار كرد؟ به طورى كه با همه حوادث پيچيده‌اى كه در جوامع از نظر مرگ و مير و تولّد نوزادان رخ مى‌دهد اين تعادل همچنان حفظ مى‌شود!

چه كسى ذوق‌هاى مختلف در سرها، و علاقه‌هاى متفاوت در دل‌ها آفريد؟

و هر گروهى را به سوى كار و برنامه‌اى كشانيد، تا از مجموع آنها جامعه انسانى به صورت يك مجموعه كامل از هر جهت درآيد.

شايد به همين دليل است كه در آيه بعد اشاره به اختلاف زبان‌ها و تنوّع رنگ‌ها كرده و آن را نيز از آيات الهى مى‌شمرد و مى‌گويد: وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّمواتِ وَ اْلأَرْضِ وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَ أَلْوانِكُمْ انَّ فى ذلِكَ لَاياتٍ لِلْعالَمِيْنَ‌ [١]

زيرا يكى از تفسيرهاى اختلاف السنه و الوان، همان اختلاف و تنوّعى است كه در منطقه‌ها و ذوق‌ها و جاذبه‌هاى فكرى اشخاص وجود دارد؛ و سبب مى‌شود جامعه انسانى از انسجام كاملى برخوردار شود، به طورى كه در هيچ زمينه از نيازهاى معنوى و مادى بشرى خلائى رخ ندهد.

«مَوَدَّتْ» از مادّه‌ «وُدّ» (بر وزن حُبّ) به معنى محبت است و نيز به آرزوى‌

[١]. سوره روم، آيه ٢٢.