پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧١ - بلند آسمان، آيت حق بود!

باشد كه آنها را با اين سرعت كم‌نظير از مركز جهان دور كند؛ بى‌آنكه بر اثر اين حركت از هم متلاشى گردد.

سپس به زمين، اشاره كرده؛ مى‌گويد: «ما آن را گسترديم، و چه خوب گستراننده‌اى هستيم.»

تعبير به‌ «فَرْش» از يك سو، و «ماهِد» از مادّه‌ «مهد» از سوى ديگر، اشاره به تغييرات زيادى است كه از آغاز پيدايش زمين حاصل شده، و آن را آماده براى زندگى انسان‌ها ساخته، و همچون گاهواره يا بستر استراحت قرار داده است.

(توجّه داشته باشيد، «مهد» به معنى گاهواره يا هر محلّى است كه براى استراحت كودك آماده مى‌كنند.)

اينها همه نشانه‌هايى از آن علم و قدرت لايزال است.

در يازدهمين آيه تعبير تازه‌اى درباره آفرينش آسمان مى‌خوانيم؛ مى‌فرمايد: «ما آسمان را سقف محفوظى قرار داديم»: وَجَعَلْنَا السَّماءَ سَقْفاً مَحْفُوْظاً

آيا آسمانى به شكل سقف در جهان وجود دارد كه محفوظ از نفوذ موجودات خارجى است؟ آرى آسمان در اينجا مى‌تواند اشاره به كره هوا باشد كه گرداگرد زمين را فرا گرفته، و ضخامت آن صدها كيلومتر است. اين قشر كه از هواى فشرده و لطيف و ساير گازها تشكيل شده و به صورت سقف مدوّرى اطراف كره زمين را گرفته به قدرى قدرتمند و محكم است كه به گفته بعضى از دانشمندان به اندازه يك سقف فولادين به ضخامت ده متر مقاومت دارد! و نه تنها مانع نفوذ اشعه‌هاى مرگبار كيهانى مى‌شود؛ بلكه جلو سنگ‌هاى آسمانى را كه پيوسته به سوى كره زمين جذب مى‌شود مى‌گيرد؛ زيرا آنها با سرعتى كه دارند با اين قشر هوا برخورد مى‌كنند، هم ترمز نيرومندى روى حركت آنها مى‌شود و هم اين برخورد باعث آتش گرفتن و سوختن آنها مى‌گردد.

حال فكر كنيد اگر اين قشر عظيم هوا نبود و ساكنان زمين در هر شبانه روز