پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٢ - بلند آسمان، آيت حق بود!

در معرض بمباران ميليون‌ها سنگ كوچك و بزرگ آسمانى بودند؛ چه وضعى پيدا مى‌شد؟ آيا آرامشى در گاهواره زمين وجود داشت؟ آيا نام‌ «مهد» و بستر استراحت شايسته آن بود؟

بد نيست اين سخن را از زبان يك دانشمند معروف به نام فرانك آلن، بشنويد. او در كتاب خود (نجوم براى همه) مى‌گويد: «جوّى كه از گازهاى نگاهبان زندگى بر سطح زمين تشكيل شده، آن اندازه ضخامت و غلظت دارد (در حدود هشتصد كيلومتر!) كه بتواند همچون زرهى زمين را از شرّ مجموعه مرگبار بيست ميليون سنگ‌هاى آسمانى در روز كه با سرعتى حدود ٥٠ كيلومتر در ثانيه! به آن برخورد مى‌كنند در امان نگاهدارد.» [١]

درست است كه وزن بعضى از اين شهاب‌ها كه به سوى زمين سرازير مى‌شود به اندازه يك هزارم گرم است؛ ولى نيروى حاصل از آن بر اثر سرعت فوق‌العاده معادل نيروى ذرّات بمب اتمى است! ... البته گاهى حجم و سنگينى بعضى از شهاب‌ها به قدرى زياد است كه از اين قشر گذشته و به سطح زمين اصابت مى‌كند. از جمله شهاب‌هايى كه از چنگال غلاف بخارى نامبرده عبور كرده و به زمين رسيد شهاب عظيم و معروف سيبرى است كه در سال ١٩٠٨ ميلادى به زمين اصابت كرد؛ و قطر آن به اندازه‌اى بود كه حدود ٤٠ كيلومتر زمين را اشغال كرد، و باعث ويرانى زيادى شد. (گويا خداوند به اين وسيله اخطار مى‌دهد كه فكر كنيد اگر بنا بود همه روزه شما به وسيله سنگ‌هاى آسمانى بمباران شويد چه وضعى داشتيد.)

حتى اگر جوّ اطراف زمين وجود داشت اما از آنچه هست رقيق‌تر بود به گفته نويسنده. كتاب‌ راز آفرينش‌ (كرسى موريسن): «هر روز چند ميليون عدد از اجرام سماوى و شهاب‌هاى ثابت به آن اصابت مى‌كرد.» (و كره زمين جايى براى زندگى نبود.) [٢]

[١]. نجوم براى همه، صفحه ٧٤.

[٢]. راز آفرينش انسان، صفحه ٣٤.