پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٨ - پديده اسرارآميز باد و باران

در يازدهمين آيه بعد از بيان آنچه در آيات قبل گذشت- خداوند كسى است كه بادها را به عنوان بشارتگرانى قبل از نزول رحمت‌اش فرستاده- چنين آمده است كه: «ما از آسمان آبى پاك و پاك كننده نازل كرديم» وَ أنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءاً طَهُوْراً.

و اين نكته تازه‌اى است كه در اين آيه روى آن تكيه شده است.

«طهور» صيغه مبالغه از «طهارت» و پاكى است كه هم پاك بودن آب را مى‌رساند و هم پاك كننده بودن آن را؛ و به راستى اگر آب خاصّيت پاك كننده نداشت در يك روز تمام زندگى ما و جسم و جان ما آلوده مى‌شد. حقيقت اين سخن را وقتى درك مى‌كنيم كه در نقطه‌اى گرفتار شويم كه آب براى شستشو نباشد، نه تهيه غذا ممكن است، نه پاكيزگى بدن، نه نشاط و طراوتى خواهيم داشت، و نه صحّت و سلامت. درست است كه آب ميكروب‌ها را نمى‌كشد؛ ولى چون حلّال بسيار خوبى است؛ انواع ميكروب‌ها را در خود حل كرده و مى‌برد، و به همين جهت عامل مؤثّرى براى سلامت و تندرستى است، و از اين گذشته روح انسان را هم از آلودگى‌ها به وسيله وضو و غسل پاك مى‌كند.

لذا بى جهت نيست كه در آيه بعد از آن آمده است‌ لِنُحِيْىَ بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً:

«هدف آن است كه به وسيله آن سرزمين مرده را زنده كنيم»

در دوازدهمين و آخرين آيه مورد بحث باز به نكته تازه‌اى برخورد مى‌كنيم كه خداوند، آب‌ها را به سرزمين‌هاى‌ «جرز» يعنى خشك و بى‌آب و علف مى‌راند؛ مى‌فرمايد: «آيا آنها نديدند كه ما آب را به سوى زمين خشكى كه گياهى از آن نمى‌رويد مى‌رانيم»؟! أَوَلَمْ يَرَوْا انّا نَسُوْقُ الْماءَ الَى اْلأَرْضِ الْجُرُزِ

«و به وسيله آن زراعتى را مى‌رويانيم كه همه چهار پايانش از آن مى‌خورند و هم خودشان‌ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرَعاً تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعامُهُمْ وَ أَنْفُسُهُمْ‌ خودشان از دانه‌هاى غذايى مى‌خورند، و چهار پايانشان از كاه و برگ و ريشه‌ها.