پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٨ - ١- معمّاى بزرگ حيات

مواد قبلى، چقدر علم و دانش لازم است؟ آيا مى‌توان طبيعت كور و كر و فاقد شعور را عامل پيدايش آن شمرد؟

در اينجا نظر شما را به جمله جالبى از (كرسى موريسن) رئيس آكادمى علوم نيويورك در كتاب‌ راز آفرينش انسان‌ جلب مى‌كنيم. او مى‌گويد:

هگل گفته است:" هوا و آب و مواد شيميائى و زمان را به من بدهيد و من با آن انسان خلق مى‌كنم." اما هگل فراموش كرده است كه براى اين كار نطفه و جرثومه حيات نيز لازم است. او پس از آنكه ذرّات نامرئى را جمع كرد، و براى خلقت انسان آنها را با نظم و ترتيب پهلوى هم چيد تازه بايد به اين قالب جان بدهد! ... به فرض آنكه به انجام همه اين امور خارق‌العاده توفيق يافت؛ از بين ميليون‌ها احتمال فقط به يك احتمال ممكن است جانورى به وجود آيد كه چشم روزگار غريب‌تر از آن چيزى نديده باشد؛ و جالب‌تر آنكه پس از كاميابى در اين امر تازه خود هگل نخواهد گفت اين موجود عجيب برحسب اتّفاق و تصادف به وجود آمده؛ بلكه مى‌گويد: هوش و نبوغ من آن را خلق كرده است!» [١]

گاه بعضى از خوش باوران، تصوّر مى‌كنند كه پيدايش حيات را از طريق حوادث فراوان تصادفى مى‌توان توجيه كرد؛ در حالى كه اگر بخواهيم طبق حساب احتمالات پيدايش يك ذرّه پروتئيد را كه يكى از مواد تشكيل دهنده موجودات زنده است از اين طريق توجيه كنيم، عمر كره زمين براى پيدايش آن كافى نيست؟

جورج والد، استاد زيست شناس دانشگاه هاروارد، در مورد شرايط پيدايش حيات و عدم امكان حيات تصادفى و خود به خود، سخنى دارد كه خلاصه‌اش اين است. او مى‌گويد:

«براى تشكيل پروتئيد، صدها يا هزارها مولكول (اسيد امينه) به نسبت‌هاى مختلف و به شكل‌هاى گوناگون، به صورت زنجيره‌اى به هم مى‌پيوندند، و

[١]. راز آفرينش، صفحه ١٣٩ تا ١٤١.