پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٠ - ٢- رام شدن حيوانات

قناعت مى‌كنيم و شرح بيشتر را بايد به كتاب‌هايى كه در اين زمينه نوشته شده موكول كرد.

٢- رام شدن حيوانات‌

قابليت براى اهلى شدن حيوانات، يك مسأله بسيار مهم است.

براى پى بردن به اهمّيّت هر نعمتى، بايد حالتى را كه در فرض از دست رفتن آن، حاصل مى‌شود مورد توجّه قرار داد.

اگر امروز حيوانات اهلى مبدّل به حيوانات وحشى شوند؛ شتر مانند يك پلنگ حمله كند و با آرواره‌هاى نيرومندش انسان‌ها را پاره نمايد، و گاو شاخ بزند، و اسب‌ها با لگد، پشت و پهلوى كسانى را كه به آنها نزديك مى‌شوند بشكنند، آن وقت است كه نه تنها اين گلّه گوسفندان و شتران و گاوها، سرمايه موجودى محسوب نمى‌شود؛ بلكه بايد براى نجات از شرّ آنها به هر وسيله نابود كننده‌اى متوسّل شويم و عطايشان را به لقايشان ببخشيم. در حال حاضر نيز گهگاه، اين حيوانات رام و سر به زير خشمگين و خطرناك مى‌شوند، فيل‌ها ياد هندوستان مى‌كنند، شترهاى عصباى به صاحبان خود حمله‌ور مى‌شوند، و اگر كمى غفلت شود، ممكن است به نابودى آنها منتهى گردد، گوئى خدا مى‌خواهد نشان دهد كه اگر من فرمان تسليم و خضوع را از آنها بگيرم ببينيد به چه صورتى در مى‌آيند!

قرآن با تعبيرهاى مختلفى از اين واقعيت ياد كرده است؛ گاه مى‌فرمايد:

وَذَلَّلْناها لَهُمْ‌: «ما آنها را ذليل (و رام) انسان‌ها ساختيم» [١] و گاه مى‌فرمايد:

«هنگامى كه سوار بر چهار پايان مى‌شويد: بگوئيد: سُبْحانَ الّذِى سَخَرَّلَنا هذا وَ ما كُنّا مُقْرِنينَ‌: «منزه است خداوندى كه اين را براى ما تسخير كرد و ما توانائى آن را نداشتيم» [٢]

[١]. سوره يس، آيه ٧٢.

[٢]. سوره زخرف، آيه ١٣.