پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢١ - بركات و اسرار عجيب كوهها

جماعت در لغت عرب نيز «جِبِلّ» (به كسر جيم و با و تشديد لام) گفته مى‌شود به خاطر تشبيه به كوه در عظمت. [١]

«رواسى» جمع‌ «راسِية» به معنى كوه‌هاى سخت و پابرجا است؛ و در اصل از «رسو» (بر وزن رَسْم و غُلُوّ) به معنى ثابت و پا برجا بودن گرفتن شده است. به ظرف‌هاى بزرگى كه در زمين كار مى‌گذارند و ثابت است نيز «راسيه» گفته مى‌شود.- مانند «قُدُوْرٍ راسِياتٍ» كه در داستان سليمان در قرآن مجيد آمده و به معنى ديگ‌هاى بزرگ و ثابت است- به ستون‌هاى ثابت وسط خيمه نيز «رسىّ» اطلاق مى‌شود و «مرسات» به لنگر كشتى مى‌گويند كه باعث ثبات و قرار گرفتن كشتى در يك نقطه است.

اين واژه گاه به معنى برقرار ساختن صلح در ميان جمعيّت نيز به كار مى‌رود؛ چرا كه صلح مايه ثبات يك كشور است.

تفسير و جمع‌بندى‌

بركات و اسرار عجيب كوه‌ها

در نخستين بخش از اين آيات مردم را دعوت به مطالعه نشانه‌هاى خداوند در آسمان و زمين مى‌كند؛ و بعد از اشاره‌اى به چگونگى خلقت شتر و همچنين برپا شدن آسمان كه با آن همه عظمت‌اش بدون ستون برپا است، به وضع كوه‌ها اشاره كرده مى‌فرمايد: «آيا آنها به كوه‌ها نگاه نمى‌كنند كه چگونه در جاى خود نصب شده‌اند»؟ وَالىَ الْجِبالِ كَيْفَ نُصِبَتْ‌

اين تعبير ممكن است اشاره به ثبات و استقرار كوه‌ها در جاى خود و جلوگيرى از لرزش‌هاى زمين- كه در آيات بعد به آن اشاره خواهد شد- باشد و يا اشاره به ايستادگى در مقابل طوفان‌ها و تند بادها، و ايجاد پناهگاه‌هاى مطمئن براى بشر، و مخازنى براى نگهدارى آب‌ها، به صورت چشمه‌ها و

[١]. مفردات راغب و مجمع البحرين و لسان العرب.