پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٨ - 3- آسمانهاى هفتگانه

ماه و خورشيد را محاسبه و اندازه‌گيرى كنند؛ و اين نيست مگر به خاطر نظم دقيق حركات آنها.

ج: همانگونه كه قبلًا اشاره شد؛ نيروى جاذبه، كرات آسمانى را به سوى يكديگر جذب مى‌كند؛ ولى نيروى دافعه كه از حركت دورانى حاصل مى‌شود، و نيروى گريز از مركز نام دارد، آنها را از هم دور مى‌سازد.

حال اگر بنا باشد كره‌اى در مدار خودش ميليون‌ها سال در مدار معيّنى دقيقاً حركت كند؛ بايد اين دو نيرو كاملًا متعادل گردند. اين را نيز مى‌دانيم كه جاذبه نسبت مستقيمى با مقدار جرم موجودات و نسبت معكوسى با مجذور فاصله آنها دارد. (اگر جِرم‌ها بيشتر شود جاذبه قوى‌تر مى‌گردد، و اگر فاصله‌ها بيشتر گردد جاذبه طبق حساب فوق كاسته مى‌شود.)

بنابراين براى اينكه مثلًا كره زمين در مدار معيّنى برگرد خورشيد در يك مدّت بسيار طولانى در مدار ثابت بگردد؛ مقدار جرم خورشيد، و جرم زمين، و همچنين فاصله آنها با يكديگر، و نيز سرعت سير حركت زمين به دور خورشيد، همگى بايد طبق حساب دقيقى باشد تا تعادل در ميان آنها برقرار گردد؛ و اينها مسائلى است كه بدون دخالت يك علم بى‌پايان و يك عقل كل امكان‌پذير نيست.

٣- آسمان‌هاى هفت‌گانه‌

جالب اينكه در هفت آيه از قرآن مجيد سخن از سَماوات سَبْع‌ «آسمان‌هاى هفت‌گانه» به ميان آمده است. [١]

در يك آيه از اين آيات، اشاره به طبقات هفت‌گانه زمين نيز شده است؛ آنجا

[١]. سوره بقره، آيه ٢٩- سوره اسراء، آيه ٤٤- سوره مؤمنون، آيه ٨٦- سوره فصلت، آيه ١٢- سوره طلاق، آيه ١٢- سوره ملك، آيه ٣- سوره نوح، آيه ١٥، در دو آيه نيز اشاره به‌ سبع طرائق‌ (هفت راه) و سبعاً شداداً (هفت موجود محكم) شده است كه آنها نيز ممكن است اشاره به آسمان‌هاى هفت‌گانه باشد. (سوره مؤمنون، آيه ١٧ و سوره نبأ، آيه ١٢).