پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٢ - استاد ازل!

به سوى او دعوت مى‌كنيد كيست؟ او بلافاصله در جواب مى‌گويد: «پروردگار ما همان كسى است كه آفرينش خاصّ هر موجودى را به او عطا كرد، سپس هدايت فرمود: قالَ رَبُّنَا الَّذِى أَعْطى‌ كُلَّ شَى‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى‌.

روشن است هر موجودى براى هدفى ساخته شده، و هر كدام از گياهان و حيوانات، اعم از پرندگان و حشرات و حيوانات صحرا و دريا، هر كدام براى محيط ويژه‌اى آفريده شده‌اند؛ و به خوبى مى‌بينيم كه هماهنگى كامل با محيط خود دارند، و آنچه مورد نياز آنها است در اختيارشان قرار داده شده است. اين در مرحله آغاز خلقت.

اما در مرحله هدايت تكوينى به وضوح مى‌بينيم كه هيچ موجودى بعد از آفرينش به حال خود رها نشده؛ بلكه با هدايت مرموزى به سوى اهداف خود رهبرى مى‌شود. بسيارى از آنها علوم و دانش‌هايى دارند كه مسلّماً نه از طريق تجربه شخصى و نه از طريق تعليم معلّمى، به آنها نرسيده؛ اين هدايت تكوينى و علوم و دانش‌ها از نشانه‌هاى ذات مقدّسى است كه اين جهان بزرگ را آفريده و تربيت و رهبرى مى‌كند.

البته اين سخن تنها مربوط به انسان نيست؛ بلكه مفاد آيه يك بحث كلّى و جامع و عمومى است كه افراد انسان را نيز شامل مى‌شود، و اين چيزى است ماوراى هدايت انبياء و پيامبران كه هدايت تشريعى نام دارد و مخصوص انسان‌ها است.

كودكى كه از مادر متولّد مى‌شود، بدون هيچ مقدّمه پستان مادر را به دهان مى‌گيرد و شيره جان او را مى‌مكد؛ و گاه با دست‌هاى كوچكش پستان را فشار مى‌دهد، و منابع شير را در پستان تحريك مى‌كند! او از كجا اين درس را آموخته كه براى ادامه حيات بايد اين راه را بپيمايد؟

او از كجا مى‌داند كه براى رفع نيازهايش كه توانائى بر انجام آن ندارد بهترين راه گريه است؟ گريه‌اى كه مادر را در خواب و بيدارى تكان مى‌دهد و به يارى او وا مى‌دارد؛ و همچنين علوم و دانش‌هاى ديگرى كه انسان در مقاطع مختلف‌