پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٥ - در عالم حيوانات چه خبر است؟

خودخواه.

در سوّمين آيه مورد بحث، به صورت يك استفهام توبيخى، مى‌فرمايد: «آيا آنها به شتر نگاه نمى‌كنند كه چگونه آفريده شده است»؟! أَفَلا يَنْظُرُوْنَ الَى الأبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ‌

جالب اينكه پشت سر آن اشاره به عظمت آفرينش آسمان، و سپس كوه‌ها و بعد زمين شده است؛ و قرار گرفتن شتر در كنار اين امور، خود دليل بر اهميّت خلقت اين حيوان چهارپا است.

دقت در حالات اين حيوان، نشان مى‌دهد، ويژگى‌هاى مختلفى دارد كه او را از چهارپايان ديگر جدا مى‌سازد؛ و با توجّه به اين ويژگى‌ها به خوبى روشن مى‌شود كه چرا قرآن، مخصوصاً روى اين موضوع تكيه كرده است. از جمله:

١- مقاومت شتر، بى‌نظير است، مخصوصاً در مقابل گرسنگى، تحمّل بسيار دارد و در برابر تشنگى از آن سخت‌تر است. گاه تا ده روز يا بيشتر مقاومت مى‌كند و به همين دليل، بهترين مركب براى پيمودن بيابان‌هاى خشك و سوزان است، و از اين رو آن را كشتى بيابان نام داده‌اند؛ چرا كه او مى‌تواند مواد غذائى و آب را براى مدّت زيادى در خود ذخيره كند و در مصرف آن نيز صرفه‌جوئى نمايد.

٢- او در تغذيه، مقيّد به نوع خاصّى از غذا نيست؛ غالباً از تمام آنچه در بيابان‌ها مى‌رويد، استفاده مى‌كند.

٣- از آن عجيب‌تر اينكه در ميان طوفان‌هاى پر گرد و غبار، و مملّو از شن كه چشم و گوش انسان را كور و كر مى‌كند؛ مى‌تواند به راه خود ادامه دهد. او مى‌تواند سوراخ بينى خود را موقتاً ببندد، و گوش‌هاى خود را از گرد و غبار شن مصون دارد! چشم او داراى دو پلك است، كه در اين مواقع يكى را بر هم مى‌نهد، و از پشت آن مى‌بيند! و اينكه بعضى گفته‌اند: شتر با چشم بسته راه مى‌رود، منظور همين است. حتى بعضى از مفسّران نوشته‌اند در شب‌هاى‌