پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٣ - پديده اسرارآميز باد و باران

السَّماءِ وَ اْلأَرْضِ‌ ابرهايى كه درياهايى را در خود نگهداشته و در عين حال در ميان زمين و آسمان قرار گرفته، و به راستى از بزرگترين آيات حق است.

همچنين به نزول باران حياتبخش كه هم زمين مرده را زنده مى‌كند و هم انواع جنبندگان را بر صفحه زمين به حركت در مى‌آورد فَأَحْيا بِهِ اْلأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ بَثَّ فِيْها مِنْ كُلِّ دابَّةٍ

اگر مى‌بينيم در اين آيه مسأله بادها و ابرها بعد از نزول باران مطرح شده است؛ شايد براى تعليم اين نكته دقيق باشد كه فايده بادها منحصر به حركت ابرها و نزول باران نيست؛ بلكه فوائد بسيارى دارند كه قبلًا به آن اشاره شد و در جمع‌بندى نيز اشاره مى‌شود.

همچنين ابرها منهاى نزول باران خود مسأله‌اى عجيب است؛ چرا كه آنها درياها آب را در دل نگهداشته، و در عين حال ميان زمين و آسمان معلّق مانده است. [١]

ششمين آيه روى مسأله آب آشاميدنى انسان تكيه كرده و نكته تازه‌اى را يادآور مى‌شود؛ مى‌گويد: آيا به آبى كه مى‌نوشيد انديشيده‌ايد؟ آيا شما آن را از ابر نازل مى‌كنيد يا ما نازل مى‌كنيم؟ و بعد مى‌افزايد: «اگر ما بخواهيم اين آب گوارا و شيرين را تلخ يا شور قرار مى‌دهيم، پس چرا شكر اين نعمت بزرگ را بجا نمى‌آوريد»؟ لَوْنَشاءُ جَعَلْناهُ أُجاجاً فَلَوْلا تَشْكُرُوْنَ‌

اگر آب دريا به هنگام تبخير دانه‌هاى كوچك املاح محلول در آن را با خود به آسمان مى‌برد، و آب‌هاى شور و تلخ از ابرها نازل مى‌شد؛ سراسر كره زمين تبديل به شوره‌زار مى‌گشت. نه گياهى مى‌روئيد و نه درختى، و اگر انسان از تشنگى مى‌مرد نمى‌توانست جرعه‌اى از آن بنوشد.

همين موضوع كه به آب‌ها فرمان داده بخار شوند؛ و به املاح موجود در آب‌

[١]. بايد توجّه داشت كه ابرها همان بخارات متراكم است؛ هنگامى كه روى زمين افتاده باشد، عرب به آن‌ «ضباب» (بر وزن سراب) يعنى مه مى‌گويد؛ و هنگامى كه در آسمان بالا مى‌رود به آن‌ «سحاب، وغيم و غمام» مى‌گويند. (الميزان، جلد ١، صفحه ٤١١).