پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٧ - سوگند به خورشيد و ماه و ستارگان

كنار هم قرار مى‌گيرند، مى‌توانند دو معنى متفاوت داشته باشند؛ آن چنان كه در آيه فوق آمده است.

همين معنى در آيه دوم به تعبير ديگرى آمده است؛ كه بعد از اشاره به آفرينش هفت آسمان، مى‌افزايد: «خداوند ماه را در آسمان‌ها، نور قرارداد، و خورشيد را چراغ روشنى بخش»- در دو آيه ديگر از قرآن نيز از خورشيد تعبير به‌ «سراج» «چراغ» شده است.- [١] و مى‌دانيم نور چراغ از درون خود آن برمى‌خيزد و مكتسب از بيرون نيست؛ و در بعضى از متون لغت نيز آمده است كه‌ «ضياء»، شديدتر از «نور» است‌ [٢] اين تفاوت نيز ممكن است از تفاوت اول سرچشمه گيرد و به آن باز گردد. [٣]

به هر حال، در اينجا قبل از هر چيز انگشت روى نور خورشيد و ماه به عنوان آيات حق و نشانه‌هاى خداوند گذارده شده است.

خورشيد با نور عالم تاب‌اش نه فقط بستر موجودات جهان را گرم و روشن مى‌سازد؛ بلكه سهم عمده‌اى در پرورش گياهان و زندگى حيوانات دارد.

امروز، اين حقيقت ثابت شده است كه هر حركت و جنبشى كه در كره زمين ديده مى‌شود از بركت تابش نور آفتاب است. حركت بادها، ابرها، امواج درياها، جريان رودها و آبشارها و حيوانات و انسان‌ها، اگر درست بينديشيم همه بدون استثناء از نور آفتاب سرچشمه مى‌گيرد. (دقت كنيد.)

اگر روزى خورشيد خاموش شود و اين اشعه حيات‌بخش از كره زمين قطع گردد؛ در مدّت بسيار كوتاهى مرگ و سكوت و سكون و ظلمت همه‌جا را فرا خواهد گرفت.

[١]. سوره فرقان، آيه ٦١، سوره نبأ، آيه ١٣.

[٢]. تفسير كشّاف، جلد ٢، صفحه ٣٢٩- و روح البيان، جلد ٤، صفحه ١٢.

[٣]. توجّه داشته باشيد كه‌ «ضياء» هم به صورت مفرد به كار مى‌رود هم به صورت جمع. بعضى معتقدند در آيه فوق معنى جمعى دارد و اشاره لطيفى به تركيب نور آفتاب از هفت رنگ است!