پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٤ - پديده اسرارآميز باد و باران

دريا فرمان داده كه در جاى خود بمانند؛ چهره زندگى انسان، بلكه تمام موجودات كره زمين را به كلّى دگرگون ساخته است. آيا در تمام عمر كسى مى‌تواند شكر همين يك نعمت را بجا آورد؟!

«مُزْن» چنانكه قبلًا هم گفتيم به معنى ابرهاى باران‌زا است؛ و «اجاج» به معنى آبى است كه شديداً تلخ يا شور باشد.

در هفتمين آيه اشاره به دو موهبت بزرگ ديگر از مواهب الهى به بندگان كرده است: موهبت هدايت در ظلمات و تاريكى‌هاى صحرا و دريا، (به وسيله ستارگان) و موهبت فرستادن بادها به عنوان بشارتگرانى قبل از نزول باران رحمت‌اش كه هرجا نازل مى‌شود نغمه حيات سر مى‌دهد و مايه انواع خير و بركت است.

در پايان آيه روى اين دو موضوع به عنوان سندى براى يگانگى خدا تكيه كرده، و مشركان را مخاطب ساخته و مى‌گويد: «آيا معبود ديگرى با خدا است؟

خدا برتر است از اينكه همتائى براى او قرار مى‌دهند» أَإِلهٌ مَعَ اللَّهِ تَعالى‌ اللَّهُ عَمّا يُشْركُوْنَ‌.

ذكر اين دو موهبت در كنار يكديگر شايد اشاره به اين باشد كه به هنگام صاف بودن هوا مى‌توانند از ستارگان در شب‌ها براى راهيابى به سوى مقصد بهره گيرند، و اگر هوا ابر باشد رحمت ديگرى به سراغ آنها مى‌آيد. پس در هر دو صورت موهبت و رحمتى وجود دارد و نشانه‌اى براى معرفت ذات پاك او.

در هشتمين آيه با تعبير جديدى از مسأله بادها و نزول باران سخن مى‌گويد؛ مى‌فرمايد: «ما بادها را براى تلقيح و بارور ساختن فرستاديم» وَأَرْسَلْنا الرِّياحَ لَواقِحَ‌

آيا منظور تلقيح گياهان به وسيله بادها و افشاندن گرده‌هاى گياهان نر، بر گياهان مادّه، و بارور نمودن ميوه‌ها و دانه‌ها است كه به وسيله بادها انجام‌