پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٢ - پديده اسرارآميز باد و باران

مى‌گيرند؛ و لذا قرآن آنها را ابر سنگين ناميده است.

«أَقَلَّتْ» از مادّه‌ «اقْلال» به معنى حمل كردن چيزى است كه نسبت به قدرت حمل كننده سبك است؛ و به اصطلاح آن را قليل و ناچيز مى‌شمرد. وجود اين تعبير در آيه فوق نشان مى‌دهد كه ابرهاى سنگين بار كه گاهى ميليون‌ها تن آب را با خود حمل مى‌كنند بر دوش بادها سنگينى زيادى ندارند؛ و اين قدرت نمائى خدا است.

در چهارمين آيه فرستادن بادها را براى انجام اين مأموريت بزرگ يكى از آثار ذات پاك خداوند شمرده، كه زمين‌هاى مرده را به وسيله آن زنده مى‌كند.

قابل توجّه اينكه در اين آيه تعبير به‌ «تُثِيْرُ» مى‌كند؛ يعنى بادها ابرها را بر مى‌انگيزد. اين تعبير ممكن است اشاره به پيدايش ابرها به خاطر وزش بادهاى مناطق گرم بر صفحه اقيانوس‌ها باشد كه سبب توليد ابرها مى‌گردد. زيرا مسأله حركت ابرها در جمله‌ «فسقناه» مورد توجّه قرار گرفته؛ و به اين ترتيب بادها هم تأثير عميقى در پيدايش ابرها دارند، و هم در حركت دادن آنها به مناطق خشك، و بردن به نقاط بالاى جو، و آماده ساختن محيط براى نزول باران.

ذكر اين جمله به صورت فعل مضارع‌ «تثير» نيز اشاره به اين عمل دائمى و مستمر ابرها است.

در پنجمين آيه مورد بحث، روى آفرينش هفت موضوع مختلف به عنوان نشانه‌هاى خداوند براى افراد انديشمند و عاقل تكيه شده است: آفرينش آسمان، زمين، آمد و شد شب و روز، كشتى‌هايى كه بر صفحه اقيانوس‌ها به سود مردم حركت مى‌كنند، باران حياتبخش، وزش و دگرگونى بادها، و ابرهايى كه در ميان زمين و آسمان معلّق‌اند.

در اين آيه هم روى مسأله حركات مختلف بادها تكيه شده‌ و تَصْرِيْفِ الرِّياحِ‌ و هم ابرهايى كه ميان زمين و آسمان معلق‌اند وَالسَّحابِ الْمُسَخَّرِبَيْنَ‌