پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣١ - استاد ازل!

٦- الرَّحْمنُ- عَلَّمَ الْقُرانَ- خَلَقَ الْانِسانَ- عَلَّمَهُ الْبَيانَ‌ [١]

٧- فَذَكِّرْ انَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ [٢]

ترجمه:

١- «موسى گفت: پروردگار ما كسى است كه به هر موجودى آنچه را لازمه آفرينش او بود داد، و سپس رهبرى كرد.»

٢- «آيا ما براى او (انسان) دو چشم قرار نداديم؟- و يك زبان و دو لب؟

- و او را به خير و شرش هدايت ننموديم.»

«سپس (بعد از تكميل آفرينش انسان) فجور و تقوى (آگاهى بر شرّ و خير) را به او الهام كرد.»

٤- «روى خود را متوجّه آئين خالص پروردگار كن. اين فطرتى است كه خداوند انسان‌ها را بر آن آفريده، دگرگونى در آفرينش خدا نيست، اين است دين و آئين محكم و استوار، ولى اكثر مردم نمى‌دانند.»

٥- «همان كسى كه به وسيله قلم تعليم نمود، و به انسان آنچه را نمى‌دانست ياد داد.»

٦- «خداوند رحمان- قرآن را تعليم فرمود- انسان را آفريد- و به او سخن گفتن را تعليم داد.»

٧- «پس تذكّر ده، تو فقط «تذكّر» دهنده‌اى.»

تفسير و جمع‌بندى‌

استاد ازل!

در نخستين آيه مورد بحث گفتگوى موسى بن عمران در برابر فرعون مطرح است كه وقتى از او و برادرش هارون سؤال مى‌كند: اين پروردگار شما كه‌

[١]. سوره رحمن، آيات ١- ٧.

[٢]. سوره غاشيه، آيه ٢١.